dinsdag 7 februari 2017

Tussen ALS en Kanker


 En toen was het ineens zover. De vriend van Warner die 2 jaar geleden de diagnose ALS kreeg mocht toch nog vliegen naar Curacao. Binnen een week na het goede nieuws reed hij met rolstoel en 2 begeleidsters ons mooie eiland op.


Het was wel even schrikken. Wat gaat deze vreselijke ziekte toch snel!  Zo kan je nog een beetje lopen en een paar maanden later gaat ook dat al niet meer. Maar goed, we zouden er 2 mooie en vooral onvergetelijke weken van maken met elkaar. En dat hebben we dan ook gedaan!

We gingen naar de "Happy Hours" en lieten het ons goed smaken. Dansten met rolstoel en al op alle dansvloeren van het eiland, gingen naar de heerlijkste restaurantjes die ons eiland heeft en stelde onze vrienden aan elkaar voor. Al snel sloot een ieder onze vriend in zijn/haar hart.



Warner vroeg aan zijn vriend om zijn naam te schrijven. Schrijven kan hij enkel nog met zijn tenen, op een ipad. Na enkele pogingen kwam er dan toch een mooi schrijven uit. Samen zijn ze naar de tattoo shop gegaan en daar hebben ze hun vriendschap vast laten leggen.


Omdat hij een via een maagsonde voeding krijgt toegediend was zwemmen niet wenselijk maar met de beentjes in het zwembad bracht gelukkig ook wel verkoeling. Warner hielp hem samen met de begeleidsters uit de rolstoel en ondersteunde zijn rug zodat hij toch lekker kon zitten.


Na 2 mooie en ook emotionele weken hebben we afscheid moeten nemen. Woorden blijven dan steken want wat zeg je tegen elkaar wanneer je weet dat het leven eindig is?
Op de laatste zondag dat hij nog hier was arriveerde onze oudste dochter met haar vriendje. Ze had net de week er voor te horen gekregen dat ze geslaagd was voor haar HBO opleiding dus naast verdriet was er ook weer wat te vieren. Zo loopt toch altijd alles door elkaar.....

Na het vertrek liepen we met z'n allen om 06.30 vroeg in de ochtend, de Walk for the Roses 2017. 
8 kilometer wandelen om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Wat was het weer gezellig! Duizenden mensen liepen mee, er werd gezongen en gezellig gekletst. 




Aan het eind van de wandeling wachtte er wat fruit en een lekker drankje. Uiteraard was er veel muziek. House muziek om 09.00 gaat prima hahahahaha. 
Een maand vol emoties en het jaar is nog maar net begonnen..... wie weet wat de toekomst brengt.

Carpe Diem!

xx Miranda