vrijdag 30 december 2016

Geen voeten meer ....


New York, concrete jungle where dreams are made of
There's nothing you can't do
Now you're in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you
Hear it for New York, New York, New York.

Vorige week donderdag vertrokken we naar New York. Onze dochters waren eerder die dag al vanuit Nederland aangekomen en wij kwamen rond 22.00 aan.
Wat was het heerlijk koud :) :) Gewoon fantastisch. Onze lijven zijn zo door en door opgewarmd door de tropen dat de kou je op een of andere manier niet raakt. Een gekke gewaarwoording.
Na aankomst in het hotel dook iedereen gelijk zijn bedje in om even bij te komen van de reis.

De daarop volgende dagen hebben we heel wat afgewandeld, gemiddeld 10 tot 15 kilometer per dag. Misschien lijkt dat niet veel maar wanneer je op Curacao woont wandel je eigenlijk niet meer. Alles op het eiland doe je met de auto, zelfs fietsen doen we hier niet.
Nou, ik heb het geweten! De metrotrap op en af ging best goed op de eerste 2 dagen maar daarna verzuurden mijn benen al bij de derde trede hahahaha.

De 4e regel van de tekst van Alicia Key's song zegt: These streets wil make you feel brand new.
Nou..... ik weet het niet hoor, maar mijn benen en voeten zeiden echt iets HEEEEEL anders.
En de 5e regel: Big lights will inspire you. Ik raakte eerder overprikkeld van al dat licht. Ik kreeg soms niet eens mee wanneer het buiten donker werd omdat het licht zo helder was dat het leek alsof het nog steeds overdag was.

We hebben bijna een hele dag in Central Park rond gelopen. Wat een prachtig park! Ik denk dat zonder dit park mensen niet kunnen overleven in New York. Af en toe heb je toch behoefte aan natuur en rust. Wat is echt geweldig vond waren de eekhoorntjes. Zo leuk. Overal zie je ze rondhuppen. Omdat ze zoveel mensen zien zijn ze redelijk tam en komen ze nootjes uit je hand halen. 

Uiteraard hebben we alle toeristische plekken bezocht. Ook the Empire State Building hebben we bezocht. Er stond een wachtrij van ruim 2 uur. Op die momenten schakelen we altijd over op plan B. 
Warner heeft een pacemaker en daarbij krijg je een "cardio pasje", gek genoeg geeft dit pasje meestal direct toegang tot een andere ingang. Ook nu hebben we gevraagd of er hier zo'n ingang was en warempel, we stonden binnen 5 minuten bij de kassa. Eenmaal boven was het een fenomenaal uitzicht. Huizen en wolkenkrabber zo ver je maar kan kijken. 


We stonden te mijmeren dat in al die huizen mensen wonen met hun eigen verhaal. Een verhaal van liefde, verdriet, tegenslagen en hoogtepunten. Al die mensen die je niet kent en nooit zult kennen. Om op te vallen in een stad als New York moet je inderdaad heel afwijkend gedrag hebben. Zowel positief als negatief. De gewone man of vrouw gaat op in het geheel.
Wanneer je je dat realiseert krijg je wel meteen een sterk verlangen naar je eigen huis en de mensen die je lief hebt. De kleine dingen die er toe doen. De hondjes. De mooie gekleurde vogels in onze tropische tuin. Gewoon in stilte voor je uit kijken. 

Wow, in deze stad is echt alles en iedereen te koop en wat wil ik?
Ik verlang naar het kleine. De kleuren van Curacao en de warme open haard met een glas rode wijn in een Nederlands huis. 


XX
Miranda