vrijdag 25 november 2016

Een hondenleven

Eenmaal terug in het ritme van alle dag was ik op zoek naar invulling van mijn vrije uren. Allerlei ideeën kwamen voorbij. Zal ik weer een studie gaan doen? Nog een bedrijf beginnen? Of een woonwinkel?
Blijkbaar leer ik gelukkig mezelf in de hand te houden zodra ik weer wat vrije tijd krijg en stort ik me niet meteen in een nieuw avontuur, dacht ik bij mezelf op zondagmiddag.
En wat denk je? Maandag was er een nieuw avontuur!

Op FaceBook kwam de vraag wie er wilde helpen in het asiel met de sterilisatie/castratie van heel wat honden en katten. En natuurlijk zei ik meteen JA. Uhhhhh maar ik heb geen medische achtergrond....
Alhoewel........ ik heb in Ermelo met de paarden, kippen, honden, katten, geiten en konijnen natuurlijk heel wat heb meegemaakt waardoor je bijna zelf dierenarts bent hahahaha.

Afijn, een uur later was ik in het asiel en kreeg ik een spoedcursus honden klaar maken voor de OK. Hondje op de tafel, in slaap, scheren van het operatiegebied, ontsmetten, nagels knippen, teken uit de oren en hup op de operatietafel leggen. Dat viel soms niet mee hoor, sommige honden werden zo slap dat ik ze "vloeibaar" noemde. Het optillen is dan nog een hele klus. Na de operatie moest de wond met aluminum ingespoten worden en dan mochten ze naar terug naar hun hok.
Op een handdoekje, met hun tong eruit, lagen ze hun roes uit te slapen. Elk halfuur knuffelde ik ze even en maakte de tong nat. Wat een stumpertjes zijn het dan! Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis.

Op weg naar dromenland

Heel bijzonder om er zo bij te mogen staan.



Knippen en scheren.

Ook op dinsdag kon men mijn hulp gebruiken en was ik weer met de honden in de weer. Toen ik om 16.00 thuiskwam en onder de douche wilde springen bleek onze Freya nergens te bekennen. Paniek. Hoe lang was ze al weg? Waar kon ze zijn? Meteen de auto in gesprongen en uren rondgereden. Geen Freya....
Er zijn zoveel hoekjes en straatjes op het eiland, dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. En zo ging ik slapen....... een korte nacht met 1 hond minder.

De volgende ochtend 06.00 bleek ze te zijn gevonden en stond op een Lost & Found pagina. Ik meldde me meteen bij de vindster. Geen reactie. Een uur later weer geprobeerd contact te krijgen. Geen reactie. Dat ging zo de hele dag door tot ze eindelijk om 19.00 reageerde. Wat bleek... ze hadden Freya midden in de nacht weer op straat gezet. MIJN HEMEL, hoe verzin je het? Ik heb de hele dag gedacht dat ze veilig was en daardoor niet meer gezocht. Vreselijk nu kon ze helemaal overal en nergens zijn. 
Meteen sprongen we de auto weer in en zochten alle straten af. Een straal van 5 kilometer rond het landhuis hebben we straat voor straat uitgekamd. Om 22.30 wilde Warner naar huis, het was mooi geweest. Ik stelde voor om nog 1 keer de drukste weg achter het Landhuis af te rijden en ja hoor, daar zat ze.  Weggekropen in een hoekje tegen een hek aan met een bakje voer en water. De dame van het huis was zo lief geweest om er iets neer te zetten. 

Ze sprong meteen in de achterbak en huilde zo vreselijk hard dat ik het ook niet meer droog hield. Al die honden van de afgelopen dagen en dan mijn eigen Freya er nog bij, pffff. 
Weer thuisgekomen had onze Baby nog even mijn mooie Hofzz schaal met mosballen leeggehaald waardoor de vloer in een soort bospad veranderd was, de douche moest nog even wachten.

Deze week stond mijn leven in het teken van honden, we hebben met elkaar bijgedragen aan een beter hondenleven hier op het eiland. Teefjes van de straat die niet meer onder barre omstandigheden hun pups hoeven te krijgen en voeden.  Ze zijn klaar voor adoptie en een beter leven.

xxMiranda










1 opmerking:

  1. Wat ben je toch positief en goed ingesteld om nu ook weer voor de honden wat goeds te doen. Super hoor! Wel zielig dat jullie eigen hondje even een zwerfhondje was maar gelukkig is hij weer in jullie veilige huisje.
    Succes met je nieuwe honden hobby ��
    Groetjes Brenda

    BeantwoordenVerwijderen

Laat je bericht achter