vrijdag 30 december 2016

Geen voeten meer ....


New York, concrete jungle where dreams are made of
There's nothing you can't do
Now you're in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you
Hear it for New York, New York, New York.

Vorige week donderdag vertrokken we naar New York. Onze dochters waren eerder die dag al vanuit Nederland aangekomen en wij kwamen rond 22.00 aan.
Wat was het heerlijk koud :) :) Gewoon fantastisch. Onze lijven zijn zo door en door opgewarmd door de tropen dat de kou je op een of andere manier niet raakt. Een gekke gewaarwoording.
Na aankomst in het hotel dook iedereen gelijk zijn bedje in om even bij te komen van de reis.

De daarop volgende dagen hebben we heel wat afgewandeld, gemiddeld 10 tot 15 kilometer per dag. Misschien lijkt dat niet veel maar wanneer je op Curacao woont wandel je eigenlijk niet meer. Alles op het eiland doe je met de auto, zelfs fietsen doen we hier niet.
Nou, ik heb het geweten! De metrotrap op en af ging best goed op de eerste 2 dagen maar daarna verzuurden mijn benen al bij de derde trede hahahaha.

De 4e regel van de tekst van Alicia Key's song zegt: These streets wil make you feel brand new.
Nou..... ik weet het niet hoor, maar mijn benen en voeten zeiden echt iets HEEEEEL anders.
En de 5e regel: Big lights will inspire you. Ik raakte eerder overprikkeld van al dat licht. Ik kreeg soms niet eens mee wanneer het buiten donker werd omdat het licht zo helder was dat het leek alsof het nog steeds overdag was.

We hebben bijna een hele dag in Central Park rond gelopen. Wat een prachtig park! Ik denk dat zonder dit park mensen niet kunnen overleven in New York. Af en toe heb je toch behoefte aan natuur en rust. Wat is echt geweldig vond waren de eekhoorntjes. Zo leuk. Overal zie je ze rondhuppen. Omdat ze zoveel mensen zien zijn ze redelijk tam en komen ze nootjes uit je hand halen. 

Uiteraard hebben we alle toeristische plekken bezocht. Ook the Empire State Building hebben we bezocht. Er stond een wachtrij van ruim 2 uur. Op die momenten schakelen we altijd over op plan B. 
Warner heeft een pacemaker en daarbij krijg je een "cardio pasje", gek genoeg geeft dit pasje meestal direct toegang tot een andere ingang. Ook nu hebben we gevraagd of er hier zo'n ingang was en warempel, we stonden binnen 5 minuten bij de kassa. Eenmaal boven was het een fenomenaal uitzicht. Huizen en wolkenkrabber zo ver je maar kan kijken. 


We stonden te mijmeren dat in al die huizen mensen wonen met hun eigen verhaal. Een verhaal van liefde, verdriet, tegenslagen en hoogtepunten. Al die mensen die je niet kent en nooit zult kennen. Om op te vallen in een stad als New York moet je inderdaad heel afwijkend gedrag hebben. Zowel positief als negatief. De gewone man of vrouw gaat op in het geheel.
Wanneer je je dat realiseert krijg je wel meteen een sterk verlangen naar je eigen huis en de mensen die je lief hebt. De kleine dingen die er toe doen. De hondjes. De mooie gekleurde vogels in onze tropische tuin. Gewoon in stilte voor je uit kijken. 

Wow, in deze stad is echt alles en iedereen te koop en wat wil ik?
Ik verlang naar het kleine. De kleuren van Curacao en de warme open haard met een glas rode wijn in een Nederlands huis. 


XX
Miranda




vrijdag 25 november 2016

Een hondenleven

Eenmaal terug in het ritme van alle dag was ik op zoek naar invulling van mijn vrije uren. Allerlei ideeën kwamen voorbij. Zal ik weer een studie gaan doen? Nog een bedrijf beginnen? Of een woonwinkel?
Blijkbaar leer ik gelukkig mezelf in de hand te houden zodra ik weer wat vrije tijd krijg en stort ik me niet meteen in een nieuw avontuur, dacht ik bij mezelf op zondagmiddag.
En wat denk je? Maandag was er een nieuw avontuur!

Op FaceBook kwam de vraag wie er wilde helpen in het asiel met de sterilisatie/castratie van heel wat honden en katten. En natuurlijk zei ik meteen JA. Uhhhhh maar ik heb geen medische achtergrond....
Alhoewel........ ik heb in Ermelo met de paarden, kippen, honden, katten, geiten en konijnen natuurlijk heel wat heb meegemaakt waardoor je bijna zelf dierenarts bent hahahaha.

Afijn, een uur later was ik in het asiel en kreeg ik een spoedcursus honden klaar maken voor de OK. Hondje op de tafel, in slaap, scheren van het operatiegebied, ontsmetten, nagels knippen, teken uit de oren en hup op de operatietafel leggen. Dat viel soms niet mee hoor, sommige honden werden zo slap dat ik ze "vloeibaar" noemde. Het optillen is dan nog een hele klus. Na de operatie moest de wond met aluminum ingespoten worden en dan mochten ze naar terug naar hun hok.
Op een handdoekje, met hun tong eruit, lagen ze hun roes uit te slapen. Elk halfuur knuffelde ik ze even en maakte de tong nat. Wat een stumpertjes zijn het dan! Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis.

Op weg naar dromenland

Heel bijzonder om er zo bij te mogen staan.



Knippen en scheren.

Ook op dinsdag kon men mijn hulp gebruiken en was ik weer met de honden in de weer. Toen ik om 16.00 thuiskwam en onder de douche wilde springen bleek onze Freya nergens te bekennen. Paniek. Hoe lang was ze al weg? Waar kon ze zijn? Meteen de auto in gesprongen en uren rondgereden. Geen Freya....
Er zijn zoveel hoekjes en straatjes op het eiland, dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. En zo ging ik slapen....... een korte nacht met 1 hond minder.

De volgende ochtend 06.00 bleek ze te zijn gevonden en stond op een Lost & Found pagina. Ik meldde me meteen bij de vindster. Geen reactie. Een uur later weer geprobeerd contact te krijgen. Geen reactie. Dat ging zo de hele dag door tot ze eindelijk om 19.00 reageerde. Wat bleek... ze hadden Freya midden in de nacht weer op straat gezet. MIJN HEMEL, hoe verzin je het? Ik heb de hele dag gedacht dat ze veilig was en daardoor niet meer gezocht. Vreselijk nu kon ze helemaal overal en nergens zijn. 
Meteen sprongen we de auto weer in en zochten alle straten af. Een straal van 5 kilometer rond het landhuis hebben we straat voor straat uitgekamd. Om 22.30 wilde Warner naar huis, het was mooi geweest. Ik stelde voor om nog 1 keer de drukste weg achter het Landhuis af te rijden en ja hoor, daar zat ze.  Weggekropen in een hoekje tegen een hek aan met een bakje voer en water. De dame van het huis was zo lief geweest om er iets neer te zetten. 

Ze sprong meteen in de achterbak en huilde zo vreselijk hard dat ik het ook niet meer droog hield. Al die honden van de afgelopen dagen en dan mijn eigen Freya er nog bij, pffff. 
Weer thuisgekomen had onze Baby nog even mijn mooie Hofzz schaal met mosballen leeggehaald waardoor de vloer in een soort bospad veranderd was, de douche moest nog even wachten.

Deze week stond mijn leven in het teken van honden, we hebben met elkaar bijgedragen aan een beter hondenleven hier op het eiland. Teefjes van de straat die niet meer onder barre omstandigheden hun pups hoeven te krijgen en voeden.  Ze zijn klaar voor adoptie en een beter leven.

xxMiranda










woensdag 16 november 2016

VliegensVlug

Afgelopen vrijdag landde ik om 08.30 op Schiphol.

Bij de incheckbalie op de luchthaven van Curacao bleek dat ik dubbel geboekt stond. Hierdoor waren er ook 2 stoelen naast elkaar voor mij geboekt. Dat klonk heel prettig! Ik vroeg het meisje voor de grap om geen mensen naast mij te boeken want dan zou ik alleen op 2 stoelen zitten. Ze ging kijken wat ze voor me kon doen. 
Eenmaal bij de gate stond hetzelfde meisje er weer en ik vroeg haar of het was gelukt. Met een grote grijns zei ze JA.
Als enige in het hele toestel had ik niet 2 maar zelfs 3 stoelen voor mijzelf. Wat was dat fijn. Ik heb van de 10 uur vliegtijd er zeker 8 geslapen. Heerlijk languit naar mijn muziek luisteren. Ik ben nog nooit zo snel aan de overkant geweest. Echt vliegensvlug.

In de namiddag zijn we meteen lekker de stad in geweest. Iedereen liep te bibberen van de kou en ik vond het heerlijk. De mooie etalages van de Bijenkorf, de feestverlichting in de winkelstraten., de Passage. Wat een luxe allemaal. Dat heb ik echt gemist. "Quality time" met mijn meiden en "Quality producten" in de stad.
O en de bus die gewoon echt op de minuut aan komt rijden! Ik ging nooit met het OV en als je het dagelijks moet doen kijk je er vast anders tegen aan, maar voor mij was het echt zo georganiseerd.

Zondag hebben we gewandeld in Clingendael. Wat was dat mooi! De aarde was bedekt met een tapijt van bladeren. Je hoeft dus duidelijk niet op de Veluwe te wonen om in een prachtig bos te kunnen wandelen








We hebben gewandeld met Cookie die daar heerlijk kon rennen. Als we voor elke keer dat er "wat een schattig hondje" werd gezegd, een euro hadden gekregen waren we vliegensvlug rijk geworden. Cookie is, met haar 20 cm, een op zichzelf staande attractie !!



De rest van de week zijn we overal en nergens geweest. De markt, de supermarkt, het hondenspeelveldje, gewoon niets bijzonders. Veel vrienden en kennissen vroegen of ik langs kwam, maar ik ben daar heel stellig in: Ik kom voor mijn meiden en als je mij wilt zien dan moet je de kant van Den Haag op komen. Men kan toch moeilijk van mij verwachten dat ik in dat korte weekje dat ik hier ben heel Nederland door ga rijden om vervolgens enkel in de avond mijn meiden te kunnen zien. Toch?
Afijn, we hebben het heel gezellig en de tijd vliegt voorbij. Morgen ga ik weer naar de zon en over 6 weken zie ik de meiden weer om gezamenlijk kerst te vieren in New York.
Laat die 6 weken maar rap voorbij gaan.

XX Miranda 

vrijdag 4 november 2016

Regentijd ...... Heimweetijd

Toch raar dat ik zo intens kan genieten van regen terwijl ik in Nederland de regen vreselijk vond. Nou is er natuurlijk wel een verschil hahahaha.
Wanneer het hier regent, regent het warm water en daalt de temperatuur niet. Daarbij gaat het heerlijk ruiken, vooral de Jasmijn die nu volop in bloei staat geurt heerlijk rond het landhuis.

Het landhuis heeft een puntdak waar je de regen heerlijk op hoort kletteren. Motregen  kennen we hier niet en dus klettert het met fikse buien er heerlijk op los. Zo hard dat ik er meestal wakker van wordt. Dan open ik de deuren en sta midden in de nacht te genieten van de regen. Zo heerlijk!
Vorig jaar heeft door de aanwezigheid van El Niño de regentijd nauwelijks regen gegeven daardoor zijn deze buien nu een verademing.



Af en toe tijdens de nachtelijke buien borrelt er een gevoel van heimwee op waar ik het soms echt heel moeilijk mee heb. Het eerste jaar waren we zo druk bezig met het opbouwen van een nieuw bestaan en een nieuw bedrijf dat er geen tijd was om na te denken. Eenmaal in het tweede jaar aangekomen waarin alles op rolletjes loopt en de "rust" wederkeert krijg ik tijd om na te denken. 

Hoe moet het verder? Wat nou als Charlotte over 2 jaar naar Nederland gaat om te studeren? Wonen dan al mijn kinderen daar en ik hier? Pffff moet er niet aan denken. Of wonen mijn andere 2 meiden inmiddels hier en is Charlotte alleen in Nederland? Nee dat kan ook niet...
Ga ik ooit terug? Of ga ik verder? Op Bali regent het heeeeel vaak :) Maar ja dat is nog verder bij de kids vandaan, dus nee dank u de koekoek.  Amerika dan? Maar Amerikanen zijn zo luid. 
Colombia schijnt prachtig te zijn, maar gevaarlijk.

Ach, dan ga ik maar weer slapen en geniet van de regen op het dak. Het is november en ook al vallen de blaadjes hier niet letterlijk van de bomen; iets in mij houdt toch dat melancholische van de herfst. 
Ik boek morgen maar een tickets naar Nederland zodat ik met mijn meiden lekker door de Hollandse (koude) regen kan fietsen en hopelijk ben ik dan weer snel van mijn heimwee af.

xx
Miranda

donderdag 20 oktober 2016

Heet, heter heetst!

Ik heb echt voor het eerst met mijn hoofd in de koelkast gezeten hahahahaha.
De "koukleum" die ik was in Nederland heeft echt behoefte aan kou gehad de afgelopen weken.
Door Matthew viel de wind weg en daardoor was het bizar heet. Ook eergisteren raasde er een  depressie over het Caribisch gebied en zoog al "onze" wind weg.
Op die dagen denk je echt in een sauna te wonen. Maar ja wanneer ik dan op FaceBook zie dat er in Nederland weer truien en sjaals gedragen worden, dan besef ik me weer hoe fijn het hier is. Dan maar even met het hoofd in de koelkast en een extra duik in het zwembad,

Gelukkig volgde er een nacht met zeer zware onweer. Zo zwaar dat alle stoppen doorsloegen. Het leek wel een scene uit een Halloween film. Wat ging het te keer!


We schieten ondanks de warmte, donder en orkanen lekker op met het renoveren van een extra appartement. Nog heeeel even geduld en dan kan ik vol trots de foto's plaatsen :)
Ken je dat? Je begint met een badkamer op te knappen en voor je het weet wordt zelfs de tuin veranderd hahahaha. Als we het doen doen we het goed zal ik maar denken. Voorlopig is het de laatste grote klus en hopen we eindelijk wat meer te kunnen genieten van ons mooie eiland. 
We zoeken nog iemand die buiten een mooie muurschildering kan maken. Ken je iemand die in ruil voor een paar weken gratis verblijf zoiets kan doen laat het ons dan weten! 

xx Miranda


donderdag 8 september 2016

TROEP!!!!!


Inmiddels is ook hier het "gewone" leven weer begonnen. Denise en Nicole zijn weer in Nederland waar ze aan hun afstuderen beginnen en ook Charlotte is begonnen aan 3 HAVO.
Normaal gesproken komt er dan weer wat rust maar dit jaar loopt het even iets anders. We hebben er een 4e appartement bij. Tot 1 september was deze in de lange termijn verhuur maar nu de huurder eruit is willen we deze graag aanbieden aan onze vakantiegasten. We moeten nu te vaak melden dat we vol zitten en dat is best jammer.

Ik zou ik niet zijn als het natuurlijk helemaaaaaal anders moet hahahahaha. Een dus wordt gesloopt en verandert dat het een lieve lust is. De badkamer was veel te klein en de keuken te ouderwets.
Eruit met die rommel. Het Landhuis heeft een 5 sterren status en dan moet het natuurlijk ook wel tot in de puntjes goed zijn. Het slopen hoeven we gelukkig niet zelf te doen.  Met een gevoelstemperatuur van rond de 40 graden wordt dat echt te gek....

Een jaar geleden zaten we eigenlijk in dezelfde rommel. Ik kan het blijkbaar niet laten.....

De badkamer

De oude keuken


Het is een super groot appartement, dat dan gelukkig wel :)


Een grote master bedroom



Ossenbloed rood op de muren ahhhh, het is al zo warm!!



Ook de voorzijde is te saai en krijgt een Landhuiswaardig aanzicht.

We hebben dus nog wel het een en ader te doen de komende weken ;)
Gelukkig houden we van de handen uit de mouwen steken of in dit geval uit het T-shirt hahaha. Het eindresultaat zit al helemaal in mijn hoofd; wel zo fijn, zo is er geen twijfel over kleuren en indeling.

Net als in Nederland is het hier ook oogsttijd. Onze papaya en bananenboom zitten vol met heerlijke sappige vruchten. Af en toe ben ik te laat voor de papaya en valt er 1 op de grond. Voor dat ik de uit elkaar gespatte vrucht kan opruimen hebben de honden een fruitparty. Ze vinden het heerlijk en vechten bijna om het vruchtvlees! 






XX Miranda

donderdag 11 augustus 2016

Baby 1 versus Baby 2

Ken je die uitspraak "zeg maar Nee want dan krijg je er 2"?

We hebben na veel aandringen van Charlotte de kleine pup van het asiel mee naar huis genomen. Ze blijft zeer waarschijnlijk echt klein en zal niet echt in de weg liggen in ins huis. Een extra hondje is prima maar niet weer een lobbes waar ik dagelijks over struikel hahaha.

Vanuit het asiel heeft ze de naam GiGi gekregen maar Charlotte noemt haar nu Tinkie, van Tinkerbell. Zelf roep ik "baby" en dan stormt ze op me af. De eerste week hebben we haar wel aan een zijden draadje gehad. Wat was ze ziek, vreselijk. Honden krijgen hier de ziekte van Lyme, karpattenziekte. Voor mensen kennen we dit hier gelukkig niet maar de honden gaan er echt dood aan. Ook kleine Tinkerbell was geïnfecteerd en het nare is dat je het pas merkt wanneer het hondje echt heel ziek is. Daarnaast had ze nare parasieten in haar buik. Al met al een hoopje ellende met hele hoge koorts. Tinkerbell is maar net 10 centimeter hoog en weegt maar 0,7 kilo dus dan is de reserve wel heel erg klein. Het was er op of er onder en gelukkig heeft ze het gehaald. Wat is ze schattig !!!!

Charlotte en Tinkerbell

Afijn. 
Pupje leefde weer op en Charlotte ging weer naar het asiel voor haar vrijwilligerswerk. Nicole ging gezellig mee. Al snel zat Nicole in het hok met pupjes en kwam ze het zusje van Tinkerbell tegen. Net zo klein en net zo schattig. Ze werd op slag verliefd. Zo had ik die middag 2 puppies in huis, hahahaha. Ze heet nu Cookie en gaat zodra ze alle inentingen heeft gehad met Nicole mee naar Nederland. 
De 2 dametjes veranderen af en toe in kleine monstertjes en scheuren door het huis. Zo grappig dat die grote Joep en Freya het voor ze op een lopen zetten. Ze herkennen er vrees ik geen hondjes in. We hebben gratis theater!

Cookie
Eindelijk even rust



Nog 1 weekje en dan moet Charlotte weer naar school, wat is de vakantie toch snel voorbij gegaan, pffff. De school naast ons huis is zelfs al weer begonnen. Vanochtend zag ik de burgpiepertjes wat onwennig naar binnen gaan, zo schattig. Ik weet nog hoe het voelde; kriebels in je buik!
We genieten nog maar even van het laatste weekje vakantie met onze gezellige gasten!

xx Miranda

maandag 25 juli 2016

Ik ben verliefd

Het wordt zachtjes aan warmer op het eiland. Augustus en september zijn de warmste maanden van het jaar en dat ga ik nu behoorlijk voelen.  Ook in de vakantie sta ik rond 7 uur op en tot ongeveer 12 uur ben ik druk bezig met van alles en nog wat om daar zeker tot 4 uur in de middag van bij te komen. Een beetje zwemmen, rustig wat rommelen is al wat ik in de middag doe. Het is gewoon te heet om echt iets groots aan te pakken.

Op 16 juli hadden we een prachtige bruiloft op het Landhuis. Wat een leuke dag! Lieve mensen vanuit Nederland, Venezuela en natuurlijk van Curacao hebben met elkaar een geweldig feest gevierd. Wij waren er natuurlijk, al is het op de achtergrond, bij.


De dag voor de bruiloft is ook Nicole aangekomen om hier 6 weken te genieten. We zijn dus als gezin weer compleet. Heel gezellig en natuurlijk ook ouderwets druk.  Ik strijk en was weer net zoveel als een jaar geleden in Nederland hahahaha. En de koelkast is ook weer "ouderwets" leeg binnen een dag.


Vanmiddag hebben we weer eens een gezellige High Tea op het Landhuis gehouden ter ere van een verjaardag. Alle uitgenodigde dames kwamen met hoed en jurk naar het feestje. Warner bakte al vroeg zijn inmiddels beroemde scones. Het geheim zit hem in het beetje Rum dat hij er in doet. Mmmmm heerlijk. Omdat we met een High Tea niet meteen de zoetigheid neer kunnen zetten omdat dit smelt, heb ik tussen de scones/sandwiches en zoetigheid een rondleiding  over het landgoed gegeven. Het is zo leuk om te vertellen over de historie van het Landhuis. Vroeger riep ik altijd al dat ik graag met een groep Japanners/Chinezen door Amsterdam wilde trekken als gids, hahahaha, niet helemaal hetzelfde maar toch........


De jarige had al haar vriendinnen gevraagd om een donatie te doen in ons "asiel potje". Wat zijn we daar blij mee. Morgen gaan we meteen naar het asiel, waar Charlotte als vrijwilliger werkt, om het potje te legen. Alle hulp is nu zo welkom.  Door de vakantie zit het asiel overvol en dan is een leuk gevuld donatie potje natuurlijk heel erg welkom.



Afgelopen zaterdag was ik zelf ook even in het asiel en ik zag daar een pupje........ een klein, fragiel meisje met licht blauwe ogen. Ze paste in mijn hand. Vol bewondering heb ik naar haar gekeken. Hoe kan het dat daar alles in zit, een hartje, niertjes,  een levertje en noem maar op! Zo klein, zo schattig en toch sterk genoeg om al vanaf de geboorte het zonder moeder te hebben gered. Ik ben verliefd vrees ik.......



XX Miranda





maandag 27 juni 2016

Aftellen

We zijn aan het aftellen op Landhuis Bona Vista.
Charlotte heeft nog 2 toetsen te gaan en dan begint de vakantie. Heerlijk, wat zien we daar naar uit. Elke dag gaat om 05.30 de wekker, school begint om 07.15. Het went maar het blijft vroeg.

Nog 6 nachten en dan arriveert onze oudste dochter met haar vriendje. Ze hebben er voor gekozen om  een hele maand te blijven. Zeker nu de zomer in Nederland niet zo wil vlotten is dat voor hen natuurlijk een heerlijk vooruitzicht.  Onze middelste dochter vliegt over 3 weken deze kant op, dus die moet het nog even uitzingen in de regen. Sorry.... niet grappig.

Net als in Nederland zaten veel kinderen hier in spanning de uren af te tellen tot de uitslag van het examen. Wanneer je dan geslaagd bent hangt men niet, zoals in Nederland, de vlag uit maar rijden de ouders vol trots rond in een versierde auto. Zo weet iedereen dat er een kind van de familie geslaagd is.  Onderweg wordt er volop gestopt om elkaar uitbundig te feliciteren. Wat een leuke traditie!

















Waar we ook echt de uren voor aftellen is regen. Wat is het ontzettend droog op het eiland. Begin juni is het weerfenomeen El Niño vertrokken en hebben we gelukkig al wat buien gehad maar het is nog steeds veel te droog. De natuur zucht en kreunt onder deze hitte zonder druppeltje water.
Het groen is nu allemaal verdort en de waterputten staan bijna allemaal leeg. Wat een omgekeerde
    wereld in vergelijking met Nederland waar het extreem nat is en de zon zich te weinig laat zien.

Het is ook aftellen tot de volgende bruiloft op het Landhuis. Op 16 juli zullen we weer een huwelijk van 2 prachtige jonge mensen mogen verzorgen. Het blijft toch wel echt heel speciaal dat mensen in jouw huis willen trouwen. Het voelt echt als een eer om dit te mogen doen.

Wat een kleuren!! Onze code geel en oranje zijn echt adembenemend.


De komende zomervakantie gaan we veel nieuwe dingen ondernemen. Tot nu toe schrijf ik vooral over alles en nog wat. Ik ben benieuwd of jullie het leuk vinden als ik wat meer in filmvorm doe en dat dan deel. Laten jullie het weten?

xx
Miranda

zondag 5 juni 2016

Een kleurrijk begin

Het is al weer juni. Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat. Hoewel in Nederland een jaar al snel voorbij ging gaan de "tropenjaren" nog veel sneller. Een jaar geleden was ik dozen aan het vullen, afscheid genomen van mijn prachtige Friese paard en we hielden een garage sale.

Nu 10 maanden na mijn emigratie ben ik weer aan het schuiven met onze spullen. Nee, we gaan niet verhuizen maar ik vond het tijd voor verandering. Onze antraciet grijze bank stond al een tijdje buiten op de achter porch. Nou dat bleek geen succes! Het stof en zand dat er dagelijks op kwam was ik nu meer dan zat. De bank moest dus weer naar binnen; maar waar? Nou heel wat geschuif hebben we nu een "nieuwe" zitkamer. Wat hou ik toch van deze stijl. Het maakt niet uit hoe je het neerzet want door de rustige kleuren past het altijd weer feilloos bij elkaar.
Wanneer je niet beter weet lijkt het een interieur uit een boerderijtje, maar het is toch echt een Landhuis uit 1787. De vloer blijf ik verbazingwekkend mooi vinden. Wanneer ik me bedenkt dat de tegels na al die jaren nog steeds vast liggen en hun kleur hebben realiseer ik me weer eens te meer wat een vaklui er vroeger toch bestonden.




Nog wat meer kleur was er vanochtend bij de Colorwalk 2016. Charlotte ging samen met haar vriendinnen om 06.30 al van start. Ongeveer 6 kilometer door Willemstad wandelen en allemaal standjes waar je bedolven werd onder vrolijke kleuren. Het eiland is al vol van kleur maar nu was het echt heeeeeeel bont. Op de achtergrond de Wilhelminabrug 56,4 meter hoog. Er overheen rijden blijft spectaculair.




Alle kleuren mensen met alle kleuren van de regenboog. Hoe mooi is dat!
Inmiddels heeft Charlotte al 3 keer onder de douche gestaan, maar ze blijft iets weg hebben van een multi color smurf hahahahaha. Ach het zal wel slijten. Dat is zo mooi van wonen op dit eiland: Niemand die er iets van zegt. Leven en laten leven!

XX Miranda





donderdag 5 mei 2016

Home is where the heart is?

De 10 dagen Nederland zitten er weer op. Wat was het koud!!!
De maandag dat we arriveerden was het slechts 3 graden en het regende. De kou sneed door al onze kleren heen en de regen striemde op onze gezichten. Van 32 naar 3 graden in 8 uur......

Het eerste dat Charlotte wilde doen was winkelen bij de Primark in Den Haag en tegen sluitingstijd was deze dan ook aardig leeg gekocht door ons hahahaha. Allemaal lekkere prullen, make up en nodige T-shirts. Eerlijk toegegeven..... ook ik heb best wel wat meegenomen, van krulspelden tot een nieuwe bikini (die heb je hier nooit genoeg). Heerlijk met Denise en Nicole en aanhang in een restaurantje gegeten om vervolgens met een broek, 2 shirts over elkaar en een vest onder 2 dekbedden in slaap proberen te komen. Koud Koud Koud.

Op dinsdag zijn we naar Denise in Rotterdam gegaan. Op de markt stond wederom een ijzige wind dus al snel waren we op de Lijnbaan om ook daar nog flink wat te kopen. Bij Charlotte stond een
T-shirt met groot Levis er op gedrukt op het verlanglijstje. Na een ijzig koude middag zijn we weer lekker gezellig met z'n allen uit eten gegaan. Tijdens het eten werd het plan bedacht om in plaats van 10 dagen te blijven shoppen we maar iets leuks moesten gaan doen. Zo ontstond het plan om naar Disneyland Parijs te gaan want elke dag shoppen en verder van de kou binnen moeten zitten pastte niet echt bij onze vakantie plannen.

Van zaterdag tot maandag zijn we in Disney gebleven en zowaar brak daar het zonnetje door. Wat hebben we een pret gehad. Achtbanen en/of een echt pretpark hebben we op Curacao niet dus elke attractie hebben we meerdere keren gedaan!

Ja en dan komt de dag dat je weer weggaat......

Dat zal toch altijd wel moeilijk blijven vrees ik. Je kinderen, ook al zijn ze volwassen, achter laten is een heel naar gevoel. Het goede nieuws is dat ze de zomervakantie lekker hier naar toe kunnen komen.
Wat was het een heerlijk gevoel toen de vliegtuigdeuren open gingen. De warmte omarmt je meteen en de geur van het eiland geeft je een instant vakantiegevoel.  Ik ben hier thuis, op dit eiland ligt nu een deel mijn hart. In Nederland ligt het andere deel, niet Nederland op zich, maar bij mijn 2 meiden. Prachtige jonge vrouwen die het maar mooi allemaal rooien daar in het koude kikkerlandje en het supergoed doen met hun studie. De zomervakantie laat gelukkig niet lang meer op zich wachten en dan kunnen ze allebei heerlijk komen genieten van al het moois op Dushi Korsou.

xx Miranda

vrijdag 22 april 2016

Witte Koningsdag?

Vanaf mijn bureau zie ik de zon ondergaan. De warme wind waait door het raam en de avondgeur van het eiland vult mijn werkkamer. Op de koele tegelvloer liggen mijn 3 honden uitgevloerd met 1 oog dicht te slapen. Wat was het warm vandaag. De nieuwslezer meldde dat het zelden zo warm was in April. Ja vandaag was zo'n dag dat ik weinig heb gedaan...... Eigenlijk net als alle andere dagen hahahaha. Ik denk dat dat het grote verschil met Nederland is; we hoeven hier helemaal niets. Natuurlijk heb je wel de dagelijkse rit naar school en af en toe naar de supermarkt maar dat is dan eigenlijk alles.
Wanneer je vrienden wilt zien dan ga je er heen, of je spreekt af in een bar. Het leuke is dat iedereen altijd tijd heeft. Geen agenda's die moeten worden getrokken, gewoon leven in het nu. Wanneer je geen zin hebt zeg je dat eerlijk, geen smoesjes. We hebben geen agenda en dus ook geen "dubbele agenda"   :) 



Ons feestgedeelte is nagenoeg af en daarmee bereiken we dan ook het einde van de laatste klus. (uhhhh zoals het er nu naar uit ziet) Tijd voor een hobby of een boek. Maar weet je, eigenlijk is het zitten op een stoel met de wind door je haren en de warmte die je vertroetelt als meer dan genoeg. Wanneer ik over het eiland rij dan valt me op dat mensen ook gewoon overal en nergens zitten. Zomaar. Gewoon zitten op een muurtje of op een stoel voor de deur. Geen reden. Geen doel. Gewoon zitten en het dagelijkse leven aan je voorbij laten gaan. Soms komt er een bekende voorbij en maken ze een praatje, maar enkel zitten en kijken is ook voldoening gevend.


Door het rustige tempo krijg ik tijd om terug te kijken op de jaren die achter ons liggen. Jaren waarin de kinderen opgroeiden, we een bedrijf opbouwden en een levendige vriendenkring. Vergeleken met het leven nu was het vooral een leven van werken, hard werken. Work Hard, Party Hard, riepen we. Inmiddels weet ik dat het anders kan. Work Less, Live More, is het motto hier op het eiland. Een loungemuziekje op de achtergrond en vooral lekker voor je uit kijken. De mensen met een baan werken tot 12.00 en klokslag 12 gaan ze lunchen.... 2 uur lang. Daarbij is 12 uur echt  12 uur, dus ook als je net met een klant bezig bent. De klant heeft dan gewoon pech, had hij maar niet rond de lunch moeten komen. In Nederland zouden we gelijk roepen: Dat kan je niet maken! Maar waarom eigenlijk niet? Waarom moet jij een stuk van je pauze inleveren? Is dat dan fair? Misschien is de "Hollandse" manier van doen niet zo normaal als we denken......
Rijden met alcohol na een feestje doen we hier  allemaal. Geen blaastesten. De regels is dat wanneer je een ongeluk maakt en teveel gedronken hebt je de cel in gaat. Je kijkt dus wel uit. Gewoon gezond verstand...... we drinken met mate. 
5 kilometer te hard rijden en een bon, hahahaha ze hebben wel wat anders te doen; en terecht. Gewoon gezond verstand.

Zondag vliegen Charlotte en ik naar Nederland, Warner blijft achter voor een bruiloft op Landhuis Bona Vista. Er wordt gesproken over een witte koningsdag, wat zal dat koud zijn brrrrrr. Nee dan blijf ik bij mijn dochters op een stoel zitten. De warmte van de radiator zal de kamer vullen en ik bekijk de gekkigheid wel op TV.

xxMiranda





zondag 13 maart 2016

Vliegeren en schoonmaken


Na carnaval, in de vastentijd, wanneer over Curacao de strakke wind van "Kuaresma" waait, begint de "Tempora di Fli. Het is de periode van begin maart tot eind mei dat er traditioneel gevliegerd wordt. Vroeger maakte de slaven de vliegers van planten, bloemen en bladeren. Al snel kwamen er onderlinge wedstrijdjes en anno 2016 is het vliegeren nog heel populair. Onderweg kwam ik ze overal tegen. Voor een paar gulden kan je naar hartelust vliegeren.




Zelf heb ik geen tijd om te vliegeren. Met 11 bruiloften in de agenda (echt niet normaal!) ben ik druk bezig om ons feestgedeelte nog mooier te maken. Als DIY'er ga je dan natuurlijk zelf aan de slag. Ik heb het in een DIY opgenomen en hoop hem eind van deze week te kunnen posten. Alvast een voorproefje..... 


De komende week heb ik tijd over om de dansvloer af te maken omdat Warner deze week voor zaken en onze meiden naar Nederland is vertrokken. Stiekem ben ik best jaloers. Met vlagen mis ik ze vreselijk.... Nog 41 dagen en dan ga ik samen met Charlotte naar Nederland, nog even geduld dus. We hebben inmiddels een heel lijstje met spulletjes die we graag meenemen uit Nederland. Heel raar want eigenlijk is alles te koop en hoef e niets te missen en toch heb je van die kleine dingen die je graag wilt gaan halen. Zo hebben we hier bijvoorbeeld een goede Jamin en toch mis ik de kauwgom van de Lidl hahahaha. 

Elke zaterdag gaat Charlotte samen met een vriendin naar het dierenasiel om te helpen. Ze wassen de hondjes,  zitten urenlang met een pincet teken te verwijderen en ze schrobben de hokken. Gisteren was het Nederland doet en op Curacao helpen we een handje met Cura Doet. Warner en ik hebben ons opgegeven om te helpen in het asiel. Alle 3 de speelvelden moesten nodig schoongemaakt worden. Heel veel blad, poep en ander vuil hebben we staan harken pffff. De hekken waren hier en daar kapot en er moest gesnoeid worden. Kortom de perfecte zaterdagochtend work out. 4 uur later gingen we moe, bezweet en vooral vies van het stof naar huis. Een heerlijke plons in het zwembad met een ijskoud drankje en we mogen terug kijken op een geslaagde ochtend.





Ook de komende week zitten we vol weer met gasten. Deze keer alleen maar Nederlanders. Best lekker om gewoon je "eigen" taal te kunnen spreken voor een paar dagen. Vandaag zit ik in mijn kantoor met de wind door de openstaande ramen te typen. Buiten, in de verte,  hoor ik salsamuziek, verkeersgeruis  en de papagaaien. Alle 3 de honden liggen om mij heen, slapend,  met 1 oog open.  Charlotte zit aan haar bureau te leren voor de komende toetsweek........ een slok ijswater en mijn leven is compleet. Love my Life.

xxMiranda


maandag 15 februari 2016

Wat een weken!

Eindelijk even een uurtje tijd voor mijzelf.... tijd om te schrijven.

Sinds 1 februari  hebben we een fantastische hulp in de huishouding. Van maandag tot vrijdag komt ze van 13.00 tot 18.00 om het landhuis en de appartementen netjes te houden. Wat waren we daar aan toe pfff. Afgelopen 3 weken is 1 van mijn brugklas vriendinnetje langs geweest, wat was dat gezellig en wat hebben we lekker gegeten en heerlijke cocktails gedronken en Carnaval gevierd, samen met Charlotte heeft ze gezwommen met dolfijnen.







Mijn vriendinnetje doet al jaren onderzoek naar de banden tussen de Nederlandse  overheid en de prostitutie op Curacao en hier op het eiland had ze een enorm archief tot haar beschikking waar ze elke ochtend met haar neus in de boeken zat.  Een bezoek aan het grootste openlucht bordeel ter wereld kon dan ook niet uitblijven!
Mijn hemel........ We zijn er met onze mannen heen gegaan op de "lady's night"; what ever that may be...

Eenmaal binnen, nou ja eigenlijk buiten hahahaha, was er een plein met barretjes en restaurantjes met zeer schaars geklede dames. Bijna allemaal van de Dominicaanse Republiek. Allemaal erg onverzorgd en eigenlijk gewoon beetje vies om te zien. Een paaldansact die de naam act niet mag hebben en uiteraard de nodige duistere figuren. Nou stond een bezoek aan Campo Alegre sowieso al niet op mijn "to do" lijstje maar voor de wetenschap offer ik mij graag op hahahahaha. We hebben evengoed nog wel heel hard moeten lachen. De mannen gingen een drankje halen en dus bleven wij zitten. FOUT! Binnen 10 seconden hadden we van die vieze mannen naast ons brrrrrrrr. Daar zit je dan op je 48e, jurkje aan met lange mouwen, geen decolleté, nette schoentjes aan, opgestoken haar en eigenlijk best heel burgerlijk en nog komen ze op je af als aasgieren. Nee niet mijn wereld. Ik ben er echt verdrietig van geweest, al die jonge meisjes, sommige net 18 en dan al beland in deze slechte kant van de wereld........ in en in triest.

Inmiddels is ze thuis en is er een nicht met man van Warner overgekomen. We hadden in 1 huisje nog 3 nachtjes vrij maar op het moment dat ze aan kwamen werd ook deze nog verhuurd. Charlotte was zo lief om haar kamer en badkamer op te offeren en slaapt nu zelf in de woonkamer. De "Nederlandse" griep is hier ook aangekomen en Charlotte heeft het dan ook flink te pakken. Geen eigen kamer en ziek, best zielig.



Naast het inrichten van huizen en het DIY'en had ik in Nederland nog een andere bezigheid waar ik eigenlijk nooit over geblogd heb. Ik had The Etiquette School of Europe. Op deze school leerde je wat Etiquette zijn en hoe deze je verder kunnen brengen in je sociale en zakelijk carrière. Bij Etiquette denk je al snel aan netjes eten maar dat is slechts een fractie van wat ik de cursisten leer. Eenmaal gesetteld op Curacao leek het me toch leuk om deze school voort te zetten. En zo ben ik alweer met een nieuw project bezig. Het werd hier meteen goed opgepakt en ik werd gevraagd voor een TV zender om een praatje te komen houden. Het gesprek verliep leuk en de klik met het team was er direct. Vanaf nu ben ik vaste gast en kom ik elke 3 a 4 weken praten over The Etiquette School of Curacao. Hoe leuk is dat!

Onze Valentijns High Tea is ook weer achter de rug. Een heerlijke gezellige middag met leuke mensen die op het Landhuis hebben genoten van de hapjes en drankjes. Bij het afscheid kreeg Warner een applausje voor zijn kookkunsten en ik een omhelzing van alle gasten. Dat maak je in een Nederlands restaurant toch niet mee hahahahaha.



Drukke weken, de boekingen gaan maar door en ook hebben we een  bruiloft. De Etiquette School heeft de eerste aanmeldingen binnen en de familie wil iets leuks gaan doen. Wacht even.......... ik kwam hier voor de rust?


xx Miranda