maandag 16 november 2015

Hello, Goodbye & Auf Wiedersehen

Wat een week pffffffff

Onze Duiste artsen besluiten Aruba over te slaan en blijven langer. Super gezellig natuurlijk. Amerikanen erbij en we beginnen aan de nieuwe week.

Al vanaf de 1e dag dat Charlotte naar haar nieuwe school ging zag ik een hondje liggen langs de weg. Hij stak vaak tussen de auto's over en ging er met de dag slechter uitzien. Al heel wat dagen had ik brokjes en water in de auto liggen zodat als ik het hondje weer zou zien ik hem kon voeren. Ja ...dan weet je het wel..... hij liet zich niet meer zien. Balen.
En ineens lag hij van de week langs de weg. Alsof hij op ons wachtte! Warner parkeerde de auto langs de weg zodat hij niet van angst onder een auto zou rennen. Zachtjes stapten  we uit en kwamen dichterbij. Het hondje was te zwak om op te staan en had duidelijk nagenoeg geen tanden. Het idee van brokjes geven was meteen van de baan. plan B werd ingeschakeld; we namen hem mee. Mijn impulsieve ik kon het weer eens niet laten.

Op de achterbank bleef hij rustig liggen, so far so good. Ik kijk nog eens naar hem en er valt een teek van zeker 2 centimeter doorsnee van hem af en die rolt zo naar mij toe IEUWWWWWW. Gelukkig had ik nog wat Mac Donalds servetten achterin liggen!! Thuisgekomen de dierenarts erbij, antibiotica, ontvlooien, ontwormen, ont-teken en wassen was het advies. Na 3 dagen knapte hij op.

Hij knapte echter zo op dat hij vrijdag de benen nam. Overal hebben we gezocht. Geen gaten in het hek dus we stonden voor een raadsel. Curacao heeft een lost en found FaceBook pagina waar wij hem op hebben gezet maar helaas geen reactie. Verder zoeken is zoeken naar een speld in een hooiberg dus helaas moesten we het accepteren.

Rond etenstijd belde Denise met het bericht over Parijs. Zoals ik al eerder blogde bereikt het nieuws  ons hier amper. Had zij niets gezegd dan wisten we het nu waarschijnlijk nog niet. Wat een vreselijk drama! Woorden schieten tekort...... Ontdaan van alles commotie van het weglopen Frankie en de aanslagen in Parijs lagen we in bed te luisteren naar de wind die om het huis blies. We hebben geen tv in de slaapkamer en het licht hou ik uit voor de enge beestjes, de wind en de krekels is het enige dat ik dan hoor. Het brengt rust in mijn hoofd.

Zaterdagochtend kon ik Frankie nog steeds niet uit mijn hoofd zetten en dus gingen Nicole en ik naar het asiel. "Je weet maar nooit" was ons motto. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit een hondje zo blij heb gezien als Frankie die in kooi 4 zat en ons binnen zag lopen hahahahaha. Heerlijk dat hij ons na die paar dagen al echt als bekenden zag. Nicole en ik moesten lachen omdat er zoveel mooie honden zaten en wij echt de lelijkste meenamen hahahahaha. En een stank in de auto pffff. Wat hij in 1 dag en 1 nacht heeft gedaan weten we niet maar afgaande op zijn geur kan het niet veel goeds zijn!
Frankie is dus weer thuis en buiten blijft hij nu voorlopig vast aan de lijn. Vooralsnog vindt hij het prima.

De Duiste dames zijn gisteren vertrokken en vanmiddag is Nicole terug gevlogen naar Nederland.  Dat voelt wel weer even raar. Een kind minder hier, een kind meer aan de andere kant van de oceaan. Zorgen om of ze het redden heb ik niet, zorgen om hun veiligheid des te meer.

xx Miranda

5 opmerkingen:

  1. Ja wat er in Parijs is gebeurd is zo erg. Dat is niet te bevatten ik ben bang voor de haat van mensen. Daar kun je met je verstand niet bij. Hier in utrecht kleurde de Dom de kleuren van Frankrijk. En Frankie wat een geluk dat jullie hem meegenomen hebben. Hier ligt ook een heeeele dikke zwerfkat in zijn mandje.
    Lieve groet Anneke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja het us verschrikkelijk allemaal en niet alleen in Parijs.
    Ik ben blij dat jullie Frankie weer gevonden hebben en hij ook:))
    Inmiddels gevonden hoe houdini ontsnapt is?
    Fijne week
    Lieve groet Brigitte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Frankie boft maar met jullie. Veel plezier met hem, hopelijk blijft hij nu bij jullie :-)
    Groet, Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heerlijk om weer eens een happy-end te lezen, na alle ellende in de wereld. Dat neemt niet weg dat Frankie toch echt een 'honde-leven' moet hebben gehad (in hoeverre een hond zijn leven kan inschalen natuurlijk, want hij kan het ook naar zijn zin hebben gehad, maar nu ontdekken dat het véél beter kan!). Gelukkig is hij nu helemaal happy! Een kleine pleister op de wonde voor het vertrek van Nicole. Zeker nu de wereld op zijn kop staat, niet zo'n fijn gevoel. Als een moederkloek wil je ze toch het liefst onder je vleugels houden. Maar uitvliegen hoort er nu eenmaal bij...ook als dat vliegen naar de andere kant van de wereld is...De angst mag ons niet verlammen...hoe moeilijk dat dezer dagen ook vol te houden is...
    Liefs, Peetje

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Poehee, die Frankie, dat wordt er nog eentje
    En wat Parijs betreft, ik was gisteren een minuut stil maar ook voor alle oorlogsslachtoffers, de wereld staat in brand, wij roepen al minimaal een jaar de 3e wereld oorlog komt eraan. Xx carla

    BeantwoordenVerwijderen

Laat je bericht achter