maandag 23 november 2015

Leren chillen tussen de bulldozers en een Blind Date

De temperatuur zakt. De dagen zijn nu gewoon heerlijk. Overdag is het rond de 30 graden en het voelt echt een stuk frisser dan 2 maanden geleden. In de avonden ga ik niet meer zwemmen omdat het dan gewoon te koud is. Raar he? Maar men heeft gelijk gekregen; na 3 maanden gaat het lichaam zich aanpassen en kan je de warmte beter verdragen. Overdag draag ik nu bijna altijd mijn Nederlandse spijkerbroek, dus niet een hele dunne, en dat voelt gewoon goed.

Zoals ik al gepost heb op FaceBook zijn we met de tuin begonnen. Bona Vista heeft een tuin van 4500m2 waarvan een groot deel verwilderde natuur is. De vorige eigenaar hield van bakstenen en heeft naast het landhuis bijna alles laten bestraten. Vreselijk vond ik het. De wind is aan deze kant van het huis echt geweldig dus reden te meer om er iets mee te doen. Met vernieuwde energie hebben we een plan gemaakt en 2 dagen later was de bulldozer er. Er werden 4 grote containers  met cactussen en andere planten afgevoerd en alle stenen werden geraapt.
Bakstenen er uit

\
Tuin wordt opgehoogd

Wat een ruimte is er ontstaan, echt super. De komende week wordt er een dansvloer gestort en een stuk voor zitjes en loungebanken. We laten het precies in de stijl van het landhuis maken zodat het er straks uit zal zien alsof het er al eeuwen ligt.

Het laatste Poolhuisje is klaar waardoor we iets meer tijd krijgen om te relaxen. Wanneer je hier vraagt wat men in de vrije tijd doet dan is het antwoord vaak "een beetje chillen", of te wel relaxen. Een beetje hangen op de bank of zoals hier languit op je bed een filmpje kijken. Klinkt goed he? Maar dat is me toch moeilijk hahahaha. Met ons drukke Nederlandse leven deden we dit nooit. De vraag was altijd "wat gaan we doen?" Er was altijd iets te doen, zin of geen zin. Hier zijn er ook genoeg klusjes maar er is een wezenlijk verschil met Nederland, je doet ze gewoon niet hahahaha in ieder geval niet meteen, niet vandaag. Morgen is er weer een dag......


 


Toen ik nog in Nederland woonde keek ik vaak op een FaceBook pagina waar je met alle Curacao vragen terecht kon. Ik stelde er een vraag over het kopen van een huis en kreeg daar enkele reacties op. Afgelopen week kwam ik weer eens op die pagina en iemand die daar al eerder op mijn vraag had geantwoord vroeg me of ik inmiddels op het eiland was. We raakten aan de praat en we besloten maar gelijk eens af te spreken. Een soort Blind Date. Zaterdagavond zaten we dus gezellig met een heel leuk gezin gezellig op Bona Vista te kletsen over van alles en nog wat. Allebei hebben we 2 studerende kinderen in Nederland en ook allebei een dochter van 14 op Curacao. De meisjes hadden duidelijk een klik en Charlotte gaat nu met haar nieuwe vriendin op zaterdagochtend mee naar het dierenasiel om vrijwilligerswerk te doen. En ..... ik kreeg van deze creatieve dame een heel leuk cadeau. Het hart  krijgt een mooi plekje op het landhuis

xx Miranda



maandag 16 november 2015

Hello, Goodbye & Auf Wiedersehen

Wat een week pffffffff

Onze Duiste artsen besluiten Aruba over te slaan en blijven langer. Super gezellig natuurlijk. Amerikanen erbij en we beginnen aan de nieuwe week.

Al vanaf de 1e dag dat Charlotte naar haar nieuwe school ging zag ik een hondje liggen langs de weg. Hij stak vaak tussen de auto's over en ging er met de dag slechter uitzien. Al heel wat dagen had ik brokjes en water in de auto liggen zodat als ik het hondje weer zou zien ik hem kon voeren. Ja ...dan weet je het wel..... hij liet zich niet meer zien. Balen.
En ineens lag hij van de week langs de weg. Alsof hij op ons wachtte! Warner parkeerde de auto langs de weg zodat hij niet van angst onder een auto zou rennen. Zachtjes stapten  we uit en kwamen dichterbij. Het hondje was te zwak om op te staan en had duidelijk nagenoeg geen tanden. Het idee van brokjes geven was meteen van de baan. plan B werd ingeschakeld; we namen hem mee. Mijn impulsieve ik kon het weer eens niet laten.

Op de achterbank bleef hij rustig liggen, so far so good. Ik kijk nog eens naar hem en er valt een teek van zeker 2 centimeter doorsnee van hem af en die rolt zo naar mij toe IEUWWWWWW. Gelukkig had ik nog wat Mac Donalds servetten achterin liggen!! Thuisgekomen de dierenarts erbij, antibiotica, ontvlooien, ontwormen, ont-teken en wassen was het advies. Na 3 dagen knapte hij op.

Hij knapte echter zo op dat hij vrijdag de benen nam. Overal hebben we gezocht. Geen gaten in het hek dus we stonden voor een raadsel. Curacao heeft een lost en found FaceBook pagina waar wij hem op hebben gezet maar helaas geen reactie. Verder zoeken is zoeken naar een speld in een hooiberg dus helaas moesten we het accepteren.

Rond etenstijd belde Denise met het bericht over Parijs. Zoals ik al eerder blogde bereikt het nieuws  ons hier amper. Had zij niets gezegd dan wisten we het nu waarschijnlijk nog niet. Wat een vreselijk drama! Woorden schieten tekort...... Ontdaan van alles commotie van het weglopen Frankie en de aanslagen in Parijs lagen we in bed te luisteren naar de wind die om het huis blies. We hebben geen tv in de slaapkamer en het licht hou ik uit voor de enge beestjes, de wind en de krekels is het enige dat ik dan hoor. Het brengt rust in mijn hoofd.

Zaterdagochtend kon ik Frankie nog steeds niet uit mijn hoofd zetten en dus gingen Nicole en ik naar het asiel. "Je weet maar nooit" was ons motto. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit een hondje zo blij heb gezien als Frankie die in kooi 4 zat en ons binnen zag lopen hahahahaha. Heerlijk dat hij ons na die paar dagen al echt als bekenden zag. Nicole en ik moesten lachen omdat er zoveel mooie honden zaten en wij echt de lelijkste meenamen hahahahaha. En een stank in de auto pffff. Wat hij in 1 dag en 1 nacht heeft gedaan weten we niet maar afgaande op zijn geur kan het niet veel goeds zijn!
Frankie is dus weer thuis en buiten blijft hij nu voorlopig vast aan de lijn. Vooralsnog vindt hij het prima.

De Duiste dames zijn gisteren vertrokken en vanmiddag is Nicole terug gevlogen naar Nederland.  Dat voelt wel weer even raar. Een kind minder hier, een kind meer aan de andere kant van de oceaan. Zorgen om of ze het redden heb ik niet, zorgen om hun veiligheid des te meer.

xx Miranda

zondag 8 november 2015

Beestjes


Het regenseizoen is nu echt begonnen op Curacao. De temperatuur overdag is heerlijk aangenaam, rond de 30 graden en ook de nachten zijn met 28 graden heerlijk fris.  Met een energienota van 750 euro per maand zijn de koelere nachten meteen een kostenbesparing want de airco kan nu in de nacht uit. Wanneer er regen valt is het net als een wolkbreuk in Nederland. Geweldig vind ik het. Het waait hard en af en toe een enorme bui maken het toch een beetje herfst, alleen dan heerlijk warm. Ik geniet er enorm van.


Uiteraard is er, zoals met alle fijne dingen in het leven, ook een groot nadeel aan de regentijd. Beestjes. Heel veel beestjes.Mieren, teken, vliegjes, steekvliegjes, ik noem er maar een paar. Brrrr, door het vocht komen ze de grond uit, helaas niet met een paar maar met hele troepen tegelijk.

Het begon vorige week met een miereninvasie in de keuken. Blijkbaar hadden we een pakje rijst gekocht waar al een hele kolonie in zat. Thuisgekomen het doosje in de kast gezet en later die avond hadden we een probleem. Er waren er honderden. Niet van die Nederlandse mieren maar piepkleine miertjes, zo'n beetje als een luis, die overal tussen gaan. Wat was ik boos! Mijn hele voorraadkast aangetast grrrrr. Een flinke schadepost en een paar spuitbussen verder hadden we alles weer onder controle..... totdat.......Joep en Freya ieder zo'n 30 teken hadden, echt ongelogen, ze zaten helemaal vol. Uiteraard hadden ze een pipet tegen teken gehad maar deze werkte totaal niet. Teken zijn hier voor de mens gelukkig geheel ongevaarlijk. De ziekte van Lyme komt niet voor. Voor de honden daarentegen is het juist heel gevaarlijk, zij krijgen de Lyme symptomen wel en kunnen er zelfs aan overlijden. Zo ook werd Freya besmet, ze werd echt ziek. De dierenarts kwam al snel en Freya moest meteen aan de antibiotica. Om herhaling te voorkomen krijgen ze nu elke 4 weken een speciaal anti-teken middel in de vorm van een koekje. Maandelijks komt er een "maanmannetje" om alle ongedierte te verdelgen, dus hopelijk houden we het nu onder controle.

En dan de muggen, tsja......we wonen in de tropen.
Regen betekent muggenvermeerdering. We hebben meerdere muggenvallen staan die echt heel goed werken, maar tegen zoveel water, dat vervolgens stilstaat kunnen ze niet op. We spuiten er dus lustig op los om alles binnen de perken te houden. We spuiten op de terrassen en we spuiten uiteraard onszelf goed in. Gelukkig is het maar voor een paar dagen en dan neemt de muggenpopulatie alweer af.

Inmiddels is het een komen en gaan van gasten van alle nationaliteiten. Ik voel me echt bevoorrecht dat we vanaf de eerste dag al zoveel mensen hebben mogen ontvangen En wat is het leuk om bij te dragen aan hun vakantie! Iedereen geniet en is zo gezellig. Met sommige zijn we uit eten geweest, ik strijk af en toe een overhemd, leen ze de koelbox, eigenlijk gaan ze allemaal naar huis als "nieuwe vrienden". Ik kan echt zeggen dat we, tot nu toe, alleen maar leuke mensen hebben gehad. Op het moment zijn er 3 Duitse Anesthesisten, gezellige slimme meiden van rond de 30. Ze zouden vandaag uitchecken en naar Aruba gaan, maar ze blijven nog een week en slaan Aruba over.  Dat is toch wel een mooi compliment. Gisteren hebben we de eerste Amerikanen ontvangen. Een leuk stel uit New York, voor het eerst op Curacao. Vanuit het gehaaste New York naar het rustige tempo van ons Curacao, ze kijken hun ogen uit! Wat we ook merken is dat veel gasten gaan nadenken, een moment van bezinning. Bona Vista heeft iets rustgevends waardoor je je gaat afvragen waarom je dingen thuis doet zoals je ze doet. Vooral over het westerse tempo. Ons eiland laat zien dat het ook anders kan.

xx Miranda