zaterdag 24 oktober 2015

IJSbesitas

We hebben eindelijk radio in de auto. De radio was er wel maar de antenne ontbrak en ondanks dat het een klein eiland is wordt de ontvangst dan echt slecht. Elke dag rijden we om 06.45 naar school en dan precies om 07.00, wanneer het journaal er kwam hadden we net geen bereik, grrr. Op de ouderwetse manier hebben we met een stukje ijzer van een kledinghanger een antenne gemaakt en nu blijven we op de hoogte van alle lokale nieuwsberichten.

Van sommige nieuwsberichten kijk je op en van sommige berichten krijg je zo'n "Ja DUH" momentje.  In 1 van die berichten vertelde men dat 2 op de 3 eilandbewoners overgewicht heeft en  zelfs 1 op de 3 ook echt Obesitas. En men zat er bij en keek er naar.


Op de stoep van de school van Charlotte, waar totaal 3 scholen gevestigd zijn, staat werkelijk elke dag om 12.30 een ijscoman. Met name de basisschool kinderen van de lokale school zijn dagelijkse klant bij deze man.Uit school niet eerst een boterham maar wel 3 bollen chocolade ijs.
En dat is nog niet alles.... In de korte pauzes en speelkwartier staat hij er ook, maar dan met Pastechi's oftewel gevulde pasteitjes. Zien jullie het al voor je in Nederland? hahahahaha Die man staat er nog geen week!

De weg van en naar school is een weg door de armere wijken van het eiland, veel vuil op straat en echte armoede. Ongelofelijk dat dit kan binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Zo af en toe nemen we, zoals wij het noemen, de toeristische route. Dit is de weg naar Punda oftewel Willemstad, je gaat dan over de Julianabrug, 56 meter hoog! en een vangrailtje op kniehoogte. Prachtig maar ik blijf het doodeng vinden. Voor zover ik weet is er nog nooit een auto naar beneden gestort.... maar toch. Het uitzicht is echt te mooi voor woorden, gewoon WOW!!


Helaas kent dit bounty eiland ook, net als Nederland,  een duistere kant, de kant van geweld en overvallen. Om dit terug te dringen heeft men kort geleden besloten om met name in het holst van de nacht passerende auto's te controleren. Elke auto wordt dan gecontroleerd op wapens, inbrekersgereedschap, drugs en noem maar op. In de nacht van woensdag op donderdag reden 2 Venezolaanse mannen en 2 vrouwen een controlefuik in. Ze weigerden stil te staan en opende het vuur op de agenten. Een vrouwelijke agente werd hierbij in haar buik geraakt en haar mannelijke collega in arm en been. Gelukkig hebben zij het overleefd! De politie is daarop een klopjacht begonnen en heeft vandaag 12 uit Venezuela afkomstige mannen gearresteerd. Hopelijk zit de schutter er tussen en verdwijnen dit soort malloten voor langere tijd achter slot en grendel.





dinsdag 13 oktober 2015

Nederland gezien vanaf een afstandje

Morgen begin ik met een spoedcursus Papiamentu. Ik ga samen met onze Venezuelaanse buurvrouw uit het tijdelijke appartement en 2 bevriende restaurant eigenaren vol goede moed aan deze nieuwe uitdaging beginnen. Hoewel je je hier prima met enkel het Nederlands kan redden wil ik de landstaal toch graag een beetje kunnen spreken en in ieder geval goed kunnen verstaan. Je wilt uiteindelijk toch weten wat men over je zegt he? hahahaha.

Men heeft hier toch wel een bepaald beeld van die Nederlanders die op het eiland komen en eerlijk gezegd begin ik het ook te zien! Heel raar maar zelfs al na 2 maanden kijk je al anders naar die drukdoende "Hollanders" die op vakantie komen. Ik woon hier in een soort cocon of misschien wel een soort Utopia. Het lijkt net alsof er een glazen koepel over het eiland staat en alles wat er buiten deze koepel gebeurt komt niet aan.

Ik zie bij mijn FaceBook vrienden de nodige foto's en teksten over de SyriĆ«rs die Europa overspoelen.  Op het journaal hier heeft men het over de benzineprijs die  met 40 cent naar beneden gaat; niets over eventuele gelukszoekers of "echte" vluchtelingen.  Immigranten hier op het eiland zijn mensen uit Venezuela die daar amper te eten hebben, daar kan men nog wel 5 regels in de krant aan wijden.
Men bewaakt hier de grenzen nu strenger om een invasie tegen te gaan. De Europese problemen komen hier niet aan, men leeft hier bij de dag en bij de eigen dagelijkse sores. Eerlijk gezegd doen wij daar nu al aan mee. Ik hoor en zie dingen uit Nederland en heb geen mening. Vrij opmerkelijk voor iemand die altijd wel een uitgesproken mening had hahahaha.



Het eiland lijkt me gewoon op te slokken. Geen journaal en al helemaal geen weerbericht. Wat eten we vanavond is eigenlijk de enige vraag die we in de loop van de dag hebben. Alles komt en gaat zoal het komt en gaat. Ik doe er aan mee.

We hebben een TV pakket van een lokale provider dat houdt in NL 1, 2 en 3 en BVN verder 50 Amerikaanse zenders en nog eens 50 Spaanstalige. Manlief heeft uiteindelijk toch nog een ander pakket besteld waardoor we nu ook alle andere Nederlandse zenders kunnen zien. En zelfs dat wordt raar......
Vanaf een afstand zijn er echt heel wat zaken op de Nederlandse TV die leuk zijn om met de inwoners van het eiland te kijken hahahahaha. Een klein voorbeeld is The Voice of Holland versus The Voice of America. Daar sta je dan, de jury heeft gedraaid en dan moet je kiezen uit de coaches. Ali B wie? Sanne Hansen wie? Ja Anouk die kennen ze hier wel. Maar dan The Voice USA, dan sta je ineens voor Pharrel Williams en Gwen Stefani dan weet je wel voor wie je moet  kiezen, dat zijn nog eens artiesten!
RTL Boulevard was al nooit mijn favoriet maar is nu echt niet meer om aan te zien. Waar gaat het over? Of een of andere B-zanger, al dan niet in zwembroek, wel of niet gaat scheiden.   En wie is die man die presenteert? Waarom kijkt hij zo idioot serieus bij roddels? Men heeft hier echt een punt........ gekke Hollanders, maken echt van een mug een olifant.
Van de week in een gezellig barretje een stel Amerikanen naast ons.... Holland? Ja dat ken ik wel dat ligt toch naast ItaliĆ«? Nee joh, zegt de ander dat is toch een stad in Duitsland?  Het land waar ik ben opgegroeid blijkt een onbekend stipje op de kaart ........ Ik trek de glazen koepel maar weer dicht en ga eens bedenken wat we vanavond gaan eten.

xx Miranda


maandag 5 oktober 2015

Het gevoel van thuis begint te komen

Vanaf het moment dat onze voeten de aarde van Curacao raakten op 14 augustus hebben we in een soort stroomversnelling gezeten. Zoals ik al eerder schreef hebben we inmiddels de eerste en de tweede gasten ontvangen. De appartementen waren op tijd klaar en bevielen zeer goed bij de vakantiegangers. Alles loopt eigenlijk nu op rolletjes.
Charlotte doet het echt super op school. Joep & Freya rennen de hele dag achter leguanen aan (en ze vangen er soms 1 ja ik weet het......ahhhhhhh). Nicole heeft een sportclub gevonden en wij kunnen zomaar af en toe even zitten en genieten na al ons harde werken.



Ineens besefte ik me van de week dat ik hier echt blijf en niet net als de gasten weer naar huis ga. Het klinkt gek maar ineens was het besef daar. Onze dochter Denise werd 2 oktober 22 en ook dat was ineens een harde werkelijkheid; wij 4en waren er niet bij. Voor het eerst in 22 jaar waren we er niet. We hebben haar wel heeeeeel lang gebeld op FaceTime en de telefoon op de keukentafel gezet waardoor we toch een soort van bij elkaar waren, zo hebben we zelfs gegeten; maar toch......... het gemis is er wel.

Ik kan heel eerlijk zijn en nu zeggen dat ik de eerste weken echt heimwee had. Heimwee naar het vertrouwde; naar je eigen bed, omgeving en noem maar op. Nadat de containers kwamen werd het wel beter maar ik had nog regelmatig een knoop in mijn maag. Het goede hiervan is dat de kilo's er af zijn gevlogen hahahahaha. 
De komende weken zijn we nog wel even druk met de komende boekingen goed inplannen, de laatste schilderijen uitpakken en noem maar op en zo zachtjes aan begint Bona Vista als mijn thuis te voelen.

De plannen om dingen anders te maken borrelen langzaam op, de tuin....... de vloer...... Vaak is het beter om eerst maar eens een tijdje in je nieuwe huis te wonen voordat je meteen de bijl en zaag overal in zet. Je moet een huis eerst "voelen" dan begrijp je vaak beter waarom dingen zijn zoals ze zijn. Elk huis heeft zijn karakter, van een moderne bungalow tot een oude boerderij, het heeft een ziel. Die ziel voel je het best als je er al even woont. Bomen en planten staan er vaak met een reden, verkoeling, lijnenspel, als windscherm of diepte in de tuin en noem maar op. We hebben hier 2 palmen die er niet best uit zien, ze hebben een hardnekkige schimmel. We verzorgen ze extra zodat ze het hopelijk gaan halen want:
 "Een tuin zonder bomen is als een kind zonder moeder"  werd mij al vroeg ingefluisterd.