dinsdag 29 december 2015

Tussen Huwelijksvoltrekking en Chemotherapie

Ja je leest het echt goed...... Chemotherapie. Niet schrikken, wij zijn allemaal gezond op onze Frankie na. Op 1e kerstdag waren we heerlijk naar playa Jeremy geweest waar sommigen van ons ook echt naar beneden durfden te springen.... brrrr.  Maar goed, bij thuiskomst was Frankie wel echt heel slecht in z'n doen en zijn we meteen naar de spoedarts gereden. Daar dacht men aan een ontsteking en een vergrootte prostaat. Naar huis met antibiotica en de volgende dag weer op controle. Helaas was er niets veranderd, sterker nog, zijn hele achterkant was opgezet. Wat een zielig hoopje ellende. Bij de controle stelde ze voor om bloed af te nemen en hem te testen op een tumor en hartworm. Beide bleek hij te hebben. Er werd meteen een infuus met chemo aangebracht en na een kleine 2 uur gingen we weer naar huis. Vandaag is er duidelijke verbetering en heeft hij weer gegeten en kan hij ook weer een plasje doen. Hij moet nu 4 weken lang op maandag voor een chemo behandeling. En wij? wij doen dat natuurlijk voor deze lieverd.

Maar goed, voor alle ellende die Frankie moest ondergaan, was het ook feest. Het zakendiner /dansant was een succes en ook de bruiloft was geweldig. De reacties van de gasten waren echt overweldigend. Hoewel Landhuis Bona Vista al in 1787 is gebouwd zijn er maar weinig mensen die het kennen. Meteen na de huwelijksvoltrekking kwam iedereen naar binnen om ons Landhuis te bewonderen. Elke gast die door de deur kwam hebben we persoonlijk welkom geheten en uiteraard gefeliciteerd.  We kregen allerlei  vragen over de bouw, de historie en vooral ons interieur, de huisraad van Onder de Beuk valt hier goed in de smaak hahahahaha. Had ik nog maar een container vol dan kon ik een winkeltje beginnen.










Na de bruiloft hebben we onszelf een soort van vakantie gegeven. Onze dochter Denise is hier en uiteraard wil ze veel van haar vakantie genieten. We gaan er dus dagelijks op uit. Bijna alle klasgenoten van Charlotte zijn het eiland af maar ze is niet alleen. Ze heeft naast haar zus ook  een Nederlands vriendinnetje die met haar ouders hier op vakantie is.  Vorig jaar zaten we bij elkaar in het hotel en nu zoeken ze elkaar zo af en toe even op. Het meisje is net Jongere van het jaar geworden met haar YouTube kanaal Beautynezz. Ze heeft veel volgers zag ik .......tsja ......dan moet ik nog even doorbloggen en DIYen. Misschien word ik ooit Oudere van het Jaar hahahahaha.

woensdag 16 december 2015

Aftellen

Wat een klus hebben we geklaard!!

Wanneer ik me bedenk hoe enorm veel werk we in 4 maanden hebben verzet sta ik versteld van onszelf. Nou dat wil wat zeggen hahahaha. De Poolvilla's staan er super mooi bij, het koetshuis is prachtig geworden, 4500m2 "oerwoud" is een tropische tuin geworden, er is een dansvloer gemaakt met alles er op en er aan, onze dochter haalt weer prachtige cijfers op school, 1e cursus Papiaments afgerond en....... het allerbelangrijkste Landhuis Bona Vista huis is een nu echt ons thuis geworden. Alles staat op z'n plek en zodra het donker wordt branden de kaarsjes en leven we echt in een sprookje.


Aan de rechterkant van het Landhuis staan een honderdtal planten. Stekelige dingen waar ik me al 10 keer aan verwond heb. Al die tijd bedacht ik me wat ik met dit stuk tuin aan moest. De stekelige planten kregen al snel de naam sterretjes. Geen idee wat ze waren. Ze behoefden nagenoeg geen water, iets dat heel fijn is in deze droogte, maar ik vond het toch niet wat. Totdat ik van de week 1 van de sterretjes rood zag worden en 2 dagen later kwam er in het hart een bloemknop te voorschijn. De bloemknop is paars van kleur dus een echte tropische kleurencombinatie hahahahaha. Het blijkt een Bromelia te zijn en die honderd plantjes gaan binnen nu en 2 weken dus allemaal in bloei.
Zo zie je maar weer dat je bij een nieuw huis niet meteen moet gaan slopen en verbouwen, eerst maar eens zien wat er staat. 




Nog 6 nachten en dan hebben we op Landhuis Bona Vista de eerste bruiloft. Ik denk dat wij net zo zo er naar uitkijken als het bruidspaar.
Nog 5 nachten en dan staan we weer op het vliegveld om onze dochter Denise op te halen. Na 4 maanden zien we haar eindelijk weer terug. Ze heeft in haar koffer slechts een handje vol spullen voor haarzelf en verder alleen maar Hollandse spullen die we hier missen hihi
Nog 4 nachten en dan komt het bruidspaar om te "oefenen". Hoe leuk is dat. In Nederland doen we dat volgens mij niet, ik vind het een fijn idee dat we niet op de dag zelf voor verassingen komen te staan.
Nog 3 nachten en we hebben het eerste Diner Dansant op het Landhuis. We verwachten 70 mensen!
Kortom nog 2 nachten om vanaf het achter terras  naar de sterren te kijken voordat het feestgedrang hier losbarst. Heerlijk..... echt December in Optima Forma




 xx Miranda


zondag 6 december 2015

Gewoon doorgaan

Nog maar 13 dagen en dan hebben we op Landhuis Bona Vista ons eerste grote evenement. We verwachten dan rond de 90 mensen die hier zullen dineren en dansen. Het wordt meteen een mooie kans om ons "visitekaartje" af te geven voor wat betreft een nieuwe feestlocatie op het eiland en daarom wordt er nu met man en macht gewerkt aan de dansvloer welke dan hopelijk morgen klaar is. Daarna gaan we meteen alles beplanten en natuurlijk mooi verlichten. Het is heel wat werk maar nu het minder warm is (hahahaha) 29 graden...... gaat het allemaal toch net ietsjes makkelijker. Ongekend hoe hard deze mannen werken. De meneer die de vloer gladstrijkt is de 65 gepasseerd en staat hele dagen voorovergebogen in de zon te werken. De timmerman heeft een paar jaar geleden zijn rug gebroken en is eigenlijk volledig arbeidsongeschikt en staat toch elke dag weer om 08.30 op de stoep. Tsja dan denk je wel weer even aan Nederland en de verwende klagers, misschien moeten we die klagers eens een weekje op Curacao laten werken!

Ook bij de entree van het landhuis hebben we alles herplant zodat het er netjes bij staat. We hebben gekozen voor felrode Bougainville en daaromheen Bromelia, deze heeft scherpe punten die hopelijk Joep en Freya uit de borders houden! Elke keer wanneer ze een hagedis in de border zagen doken ze er met z'n 2en in en ploegden mijn hele tuin om. 



Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste cursus Papiaments afgerond en ga nu meteen door met de vervolgcursus. Jacky blijkt een geweldige juf te zijn die de woordjes er gewoon in weet te stampen waardoor ik me al enigszins kan redden met de taal. 


Bijzonder dat je met de juiste lerares het dan toch redelijk snel kan oppikken. Elke woord herhaalt ze net zolang totdat het mijn oren uitkomt hahahaha maar het werkt en het grootste compliment kreeg ik vorige week op een bbq toen iemand zei dat ik het accentloos spreek. Oud geleerd is oud gedaan zal ik maar denken hihi.
Onderweg naar les kwam ik nog wat pieten tegen, met z'n allen in de achterbak. Piet rechts kijkt niet heel blij hahahahaha volgens mij zat hij een beetje in de verdrukking ;)



Kerst op Curacao is wel echt een enorm feest. Men houdt van veel kleur en veel lichtjes. Hoe bonter hoe mooier. Jezus in een verlichte kribbe waardoor het net een kindje Jezus in een discotheek lijkt is hier heel gewoon. Zelf houden we het iets rustiger, ik ben nog niet helemaal ingeburgerd! Wat ontzettend gezellig en mooi is, is de stad met de pontonbrug. Zo romantisch, zucht......




xx Miranda









maandag 23 november 2015

Leren chillen tussen de bulldozers en een Blind Date

De temperatuur zakt. De dagen zijn nu gewoon heerlijk. Overdag is het rond de 30 graden en het voelt echt een stuk frisser dan 2 maanden geleden. In de avonden ga ik niet meer zwemmen omdat het dan gewoon te koud is. Raar he? Maar men heeft gelijk gekregen; na 3 maanden gaat het lichaam zich aanpassen en kan je de warmte beter verdragen. Overdag draag ik nu bijna altijd mijn Nederlandse spijkerbroek, dus niet een hele dunne, en dat voelt gewoon goed.

Zoals ik al gepost heb op FaceBook zijn we met de tuin begonnen. Bona Vista heeft een tuin van 4500m2 waarvan een groot deel verwilderde natuur is. De vorige eigenaar hield van bakstenen en heeft naast het landhuis bijna alles laten bestraten. Vreselijk vond ik het. De wind is aan deze kant van het huis echt geweldig dus reden te meer om er iets mee te doen. Met vernieuwde energie hebben we een plan gemaakt en 2 dagen later was de bulldozer er. Er werden 4 grote containers  met cactussen en andere planten afgevoerd en alle stenen werden geraapt.
Bakstenen er uit

\
Tuin wordt opgehoogd

Wat een ruimte is er ontstaan, echt super. De komende week wordt er een dansvloer gestort en een stuk voor zitjes en loungebanken. We laten het precies in de stijl van het landhuis maken zodat het er straks uit zal zien alsof het er al eeuwen ligt.

Het laatste Poolhuisje is klaar waardoor we iets meer tijd krijgen om te relaxen. Wanneer je hier vraagt wat men in de vrije tijd doet dan is het antwoord vaak "een beetje chillen", of te wel relaxen. Een beetje hangen op de bank of zoals hier languit op je bed een filmpje kijken. Klinkt goed he? Maar dat is me toch moeilijk hahahaha. Met ons drukke Nederlandse leven deden we dit nooit. De vraag was altijd "wat gaan we doen?" Er was altijd iets te doen, zin of geen zin. Hier zijn er ook genoeg klusjes maar er is een wezenlijk verschil met Nederland, je doet ze gewoon niet hahahaha in ieder geval niet meteen, niet vandaag. Morgen is er weer een dag......


 


Toen ik nog in Nederland woonde keek ik vaak op een FaceBook pagina waar je met alle Curacao vragen terecht kon. Ik stelde er een vraag over het kopen van een huis en kreeg daar enkele reacties op. Afgelopen week kwam ik weer eens op die pagina en iemand die daar al eerder op mijn vraag had geantwoord vroeg me of ik inmiddels op het eiland was. We raakten aan de praat en we besloten maar gelijk eens af te spreken. Een soort Blind Date. Zaterdagavond zaten we dus gezellig met een heel leuk gezin gezellig op Bona Vista te kletsen over van alles en nog wat. Allebei hebben we 2 studerende kinderen in Nederland en ook allebei een dochter van 14 op Curacao. De meisjes hadden duidelijk een klik en Charlotte gaat nu met haar nieuwe vriendin op zaterdagochtend mee naar het dierenasiel om vrijwilligerswerk te doen. En ..... ik kreeg van deze creatieve dame een heel leuk cadeau. Het hart  krijgt een mooi plekje op het landhuis

xx Miranda



maandag 16 november 2015

Hello, Goodbye & Auf Wiedersehen

Wat een week pffffffff

Onze Duiste artsen besluiten Aruba over te slaan en blijven langer. Super gezellig natuurlijk. Amerikanen erbij en we beginnen aan de nieuwe week.

Al vanaf de 1e dag dat Charlotte naar haar nieuwe school ging zag ik een hondje liggen langs de weg. Hij stak vaak tussen de auto's over en ging er met de dag slechter uitzien. Al heel wat dagen had ik brokjes en water in de auto liggen zodat als ik het hondje weer zou zien ik hem kon voeren. Ja ...dan weet je het wel..... hij liet zich niet meer zien. Balen.
En ineens lag hij van de week langs de weg. Alsof hij op ons wachtte! Warner parkeerde de auto langs de weg zodat hij niet van angst onder een auto zou rennen. Zachtjes stapten  we uit en kwamen dichterbij. Het hondje was te zwak om op te staan en had duidelijk nagenoeg geen tanden. Het idee van brokjes geven was meteen van de baan. plan B werd ingeschakeld; we namen hem mee. Mijn impulsieve ik kon het weer eens niet laten.

Op de achterbank bleef hij rustig liggen, so far so good. Ik kijk nog eens naar hem en er valt een teek van zeker 2 centimeter doorsnee van hem af en die rolt zo naar mij toe IEUWWWWWW. Gelukkig had ik nog wat Mac Donalds servetten achterin liggen!! Thuisgekomen de dierenarts erbij, antibiotica, ontvlooien, ontwormen, ont-teken en wassen was het advies. Na 3 dagen knapte hij op.

Hij knapte echter zo op dat hij vrijdag de benen nam. Overal hebben we gezocht. Geen gaten in het hek dus we stonden voor een raadsel. Curacao heeft een lost en found FaceBook pagina waar wij hem op hebben gezet maar helaas geen reactie. Verder zoeken is zoeken naar een speld in een hooiberg dus helaas moesten we het accepteren.

Rond etenstijd belde Denise met het bericht over Parijs. Zoals ik al eerder blogde bereikt het nieuws  ons hier amper. Had zij niets gezegd dan wisten we het nu waarschijnlijk nog niet. Wat een vreselijk drama! Woorden schieten tekort...... Ontdaan van alles commotie van het weglopen Frankie en de aanslagen in Parijs lagen we in bed te luisteren naar de wind die om het huis blies. We hebben geen tv in de slaapkamer en het licht hou ik uit voor de enge beestjes, de wind en de krekels is het enige dat ik dan hoor. Het brengt rust in mijn hoofd.

Zaterdagochtend kon ik Frankie nog steeds niet uit mijn hoofd zetten en dus gingen Nicole en ik naar het asiel. "Je weet maar nooit" was ons motto. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit een hondje zo blij heb gezien als Frankie die in kooi 4 zat en ons binnen zag lopen hahahahaha. Heerlijk dat hij ons na die paar dagen al echt als bekenden zag. Nicole en ik moesten lachen omdat er zoveel mooie honden zaten en wij echt de lelijkste meenamen hahahahaha. En een stank in de auto pffff. Wat hij in 1 dag en 1 nacht heeft gedaan weten we niet maar afgaande op zijn geur kan het niet veel goeds zijn!
Frankie is dus weer thuis en buiten blijft hij nu voorlopig vast aan de lijn. Vooralsnog vindt hij het prima.

De Duiste dames zijn gisteren vertrokken en vanmiddag is Nicole terug gevlogen naar Nederland.  Dat voelt wel weer even raar. Een kind minder hier, een kind meer aan de andere kant van de oceaan. Zorgen om of ze het redden heb ik niet, zorgen om hun veiligheid des te meer.

xx Miranda

zondag 8 november 2015

Beestjes


Het regenseizoen is nu echt begonnen op Curacao. De temperatuur overdag is heerlijk aangenaam, rond de 30 graden en ook de nachten zijn met 28 graden heerlijk fris.  Met een energienota van 750 euro per maand zijn de koelere nachten meteen een kostenbesparing want de airco kan nu in de nacht uit. Wanneer er regen valt is het net als een wolkbreuk in Nederland. Geweldig vind ik het. Het waait hard en af en toe een enorme bui maken het toch een beetje herfst, alleen dan heerlijk warm. Ik geniet er enorm van.


Uiteraard is er, zoals met alle fijne dingen in het leven, ook een groot nadeel aan de regentijd. Beestjes. Heel veel beestjes.Mieren, teken, vliegjes, steekvliegjes, ik noem er maar een paar. Brrrr, door het vocht komen ze de grond uit, helaas niet met een paar maar met hele troepen tegelijk.

Het begon vorige week met een miereninvasie in de keuken. Blijkbaar hadden we een pakje rijst gekocht waar al een hele kolonie in zat. Thuisgekomen het doosje in de kast gezet en later die avond hadden we een probleem. Er waren er honderden. Niet van die Nederlandse mieren maar piepkleine miertjes, zo'n beetje als een luis, die overal tussen gaan. Wat was ik boos! Mijn hele voorraadkast aangetast grrrrr. Een flinke schadepost en een paar spuitbussen verder hadden we alles weer onder controle..... totdat.......Joep en Freya ieder zo'n 30 teken hadden, echt ongelogen, ze zaten helemaal vol. Uiteraard hadden ze een pipet tegen teken gehad maar deze werkte totaal niet. Teken zijn hier voor de mens gelukkig geheel ongevaarlijk. De ziekte van Lyme komt niet voor. Voor de honden daarentegen is het juist heel gevaarlijk, zij krijgen de Lyme symptomen wel en kunnen er zelfs aan overlijden. Zo ook werd Freya besmet, ze werd echt ziek. De dierenarts kwam al snel en Freya moest meteen aan de antibiotica. Om herhaling te voorkomen krijgen ze nu elke 4 weken een speciaal anti-teken middel in de vorm van een koekje. Maandelijks komt er een "maanmannetje" om alle ongedierte te verdelgen, dus hopelijk houden we het nu onder controle.

En dan de muggen, tsja......we wonen in de tropen.
Regen betekent muggenvermeerdering. We hebben meerdere muggenvallen staan die echt heel goed werken, maar tegen zoveel water, dat vervolgens stilstaat kunnen ze niet op. We spuiten er dus lustig op los om alles binnen de perken te houden. We spuiten op de terrassen en we spuiten uiteraard onszelf goed in. Gelukkig is het maar voor een paar dagen en dan neemt de muggenpopulatie alweer af.

Inmiddels is het een komen en gaan van gasten van alle nationaliteiten. Ik voel me echt bevoorrecht dat we vanaf de eerste dag al zoveel mensen hebben mogen ontvangen En wat is het leuk om bij te dragen aan hun vakantie! Iedereen geniet en is zo gezellig. Met sommige zijn we uit eten geweest, ik strijk af en toe een overhemd, leen ze de koelbox, eigenlijk gaan ze allemaal naar huis als "nieuwe vrienden". Ik kan echt zeggen dat we, tot nu toe, alleen maar leuke mensen hebben gehad. Op het moment zijn er 3 Duitse Anesthesisten, gezellige slimme meiden van rond de 30. Ze zouden vandaag uitchecken en naar Aruba gaan, maar ze blijven nog een week en slaan Aruba over.  Dat is toch wel een mooi compliment. Gisteren hebben we de eerste Amerikanen ontvangen. Een leuk stel uit New York, voor het eerst op Curacao. Vanuit het gehaaste New York naar het rustige tempo van ons Curacao, ze kijken hun ogen uit! Wat we ook merken is dat veel gasten gaan nadenken, een moment van bezinning. Bona Vista heeft iets rustgevends waardoor je je gaat afvragen waarom je dingen thuis doet zoals je ze doet. Vooral over het westerse tempo. Ons eiland laat zien dat het ook anders kan.

xx Miranda




zaterdag 24 oktober 2015

IJSbesitas

We hebben eindelijk radio in de auto. De radio was er wel maar de antenne ontbrak en ondanks dat het een klein eiland is wordt de ontvangst dan echt slecht. Elke dag rijden we om 06.45 naar school en dan precies om 07.00, wanneer het journaal er kwam hadden we net geen bereik, grrr. Op de ouderwetse manier hebben we met een stukje ijzer van een kledinghanger een antenne gemaakt en nu blijven we op de hoogte van alle lokale nieuwsberichten.

Van sommige nieuwsberichten kijk je op en van sommige berichten krijg je zo'n "Ja DUH" momentje.  In 1 van die berichten vertelde men dat 2 op de 3 eilandbewoners overgewicht heeft en  zelfs 1 op de 3 ook echt Obesitas. En men zat er bij en keek er naar.


Op de stoep van de school van Charlotte, waar totaal 3 scholen gevestigd zijn, staat werkelijk elke dag om 12.30 een ijscoman. Met name de basisschool kinderen van de lokale school zijn dagelijkse klant bij deze man.Uit school niet eerst een boterham maar wel 3 bollen chocolade ijs.
En dat is nog niet alles.... In de korte pauzes en speelkwartier staat hij er ook, maar dan met Pastechi's oftewel gevulde pasteitjes. Zien jullie het al voor je in Nederland? hahahahaha Die man staat er nog geen week!

De weg van en naar school is een weg door de armere wijken van het eiland, veel vuil op straat en echte armoede. Ongelofelijk dat dit kan binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Zo af en toe nemen we, zoals wij het noemen, de toeristische route. Dit is de weg naar Punda oftewel Willemstad, je gaat dan over de Julianabrug, 56 meter hoog! en een vangrailtje op kniehoogte. Prachtig maar ik blijf het doodeng vinden. Voor zover ik weet is er nog nooit een auto naar beneden gestort.... maar toch. Het uitzicht is echt te mooi voor woorden, gewoon WOW!!


Helaas kent dit bounty eiland ook, net als Nederland,  een duistere kant, de kant van geweld en overvallen. Om dit terug te dringen heeft men kort geleden besloten om met name in het holst van de nacht passerende auto's te controleren. Elke auto wordt dan gecontroleerd op wapens, inbrekersgereedschap, drugs en noem maar op. In de nacht van woensdag op donderdag reden 2 Venezolaanse mannen en 2 vrouwen een controlefuik in. Ze weigerden stil te staan en opende het vuur op de agenten. Een vrouwelijke agente werd hierbij in haar buik geraakt en haar mannelijke collega in arm en been. Gelukkig hebben zij het overleefd! De politie is daarop een klopjacht begonnen en heeft vandaag 12 uit Venezuela afkomstige mannen gearresteerd. Hopelijk zit de schutter er tussen en verdwijnen dit soort malloten voor langere tijd achter slot en grendel.





dinsdag 13 oktober 2015

Nederland gezien vanaf een afstandje

Morgen begin ik met een spoedcursus Papiamentu. Ik ga samen met onze Venezuelaanse buurvrouw uit het tijdelijke appartement en 2 bevriende restaurant eigenaren vol goede moed aan deze nieuwe uitdaging beginnen. Hoewel je je hier prima met enkel het Nederlands kan redden wil ik de landstaal toch graag een beetje kunnen spreken en in ieder geval goed kunnen verstaan. Je wilt uiteindelijk toch weten wat men over je zegt he? hahahaha.

Men heeft hier toch wel een bepaald beeld van die Nederlanders die op het eiland komen en eerlijk gezegd begin ik het ook te zien! Heel raar maar zelfs al na 2 maanden kijk je al anders naar die drukdoende "Hollanders" die op vakantie komen. Ik woon hier in een soort cocon of misschien wel een soort Utopia. Het lijkt net alsof er een glazen koepel over het eiland staat en alles wat er buiten deze koepel gebeurt komt niet aan.

Ik zie bij mijn FaceBook vrienden de nodige foto's en teksten over de Syriërs die Europa overspoelen.  Op het journaal hier heeft men het over de benzineprijs die  met 40 cent naar beneden gaat; niets over eventuele gelukszoekers of "echte" vluchtelingen.  Immigranten hier op het eiland zijn mensen uit Venezuela die daar amper te eten hebben, daar kan men nog wel 5 regels in de krant aan wijden.
Men bewaakt hier de grenzen nu strenger om een invasie tegen te gaan. De Europese problemen komen hier niet aan, men leeft hier bij de dag en bij de eigen dagelijkse sores. Eerlijk gezegd doen wij daar nu al aan mee. Ik hoor en zie dingen uit Nederland en heb geen mening. Vrij opmerkelijk voor iemand die altijd wel een uitgesproken mening had hahahaha.



Het eiland lijkt me gewoon op te slokken. Geen journaal en al helemaal geen weerbericht. Wat eten we vanavond is eigenlijk de enige vraag die we in de loop van de dag hebben. Alles komt en gaat zoal het komt en gaat. Ik doe er aan mee.

We hebben een TV pakket van een lokale provider dat houdt in NL 1, 2 en 3 en BVN verder 50 Amerikaanse zenders en nog eens 50 Spaanstalige. Manlief heeft uiteindelijk toch nog een ander pakket besteld waardoor we nu ook alle andere Nederlandse zenders kunnen zien. En zelfs dat wordt raar......
Vanaf een afstand zijn er echt heel wat zaken op de Nederlandse TV die leuk zijn om met de inwoners van het eiland te kijken hahahahaha. Een klein voorbeeld is The Voice of Holland versus The Voice of America. Daar sta je dan, de jury heeft gedraaid en dan moet je kiezen uit de coaches. Ali B wie? Sanne Hansen wie? Ja Anouk die kennen ze hier wel. Maar dan The Voice USA, dan sta je ineens voor Pharrel Williams en Gwen Stefani dan weet je wel voor wie je moet  kiezen, dat zijn nog eens artiesten!
RTL Boulevard was al nooit mijn favoriet maar is nu echt niet meer om aan te zien. Waar gaat het over? Of een of andere B-zanger, al dan niet in zwembroek, wel of niet gaat scheiden.   En wie is die man die presenteert? Waarom kijkt hij zo idioot serieus bij roddels? Men heeft hier echt een punt........ gekke Hollanders, maken echt van een mug een olifant.
Van de week in een gezellig barretje een stel Amerikanen naast ons.... Holland? Ja dat ken ik wel dat ligt toch naast Italië? Nee joh, zegt de ander dat is toch een stad in Duitsland?  Het land waar ik ben opgegroeid blijkt een onbekend stipje op de kaart ........ Ik trek de glazen koepel maar weer dicht en ga eens bedenken wat we vanavond gaan eten.

xx Miranda


maandag 5 oktober 2015

Het gevoel van thuis begint te komen

Vanaf het moment dat onze voeten de aarde van Curacao raakten op 14 augustus hebben we in een soort stroomversnelling gezeten. Zoals ik al eerder schreef hebben we inmiddels de eerste en de tweede gasten ontvangen. De appartementen waren op tijd klaar en bevielen zeer goed bij de vakantiegangers. Alles loopt eigenlijk nu op rolletjes.
Charlotte doet het echt super op school. Joep & Freya rennen de hele dag achter leguanen aan (en ze vangen er soms 1 ja ik weet het......ahhhhhhh). Nicole heeft een sportclub gevonden en wij kunnen zomaar af en toe even zitten en genieten na al ons harde werken.



Ineens besefte ik me van de week dat ik hier echt blijf en niet net als de gasten weer naar huis ga. Het klinkt gek maar ineens was het besef daar. Onze dochter Denise werd 2 oktober 22 en ook dat was ineens een harde werkelijkheid; wij 4en waren er niet bij. Voor het eerst in 22 jaar waren we er niet. We hebben haar wel heeeeeel lang gebeld op FaceTime en de telefoon op de keukentafel gezet waardoor we toch een soort van bij elkaar waren, zo hebben we zelfs gegeten; maar toch......... het gemis is er wel.

Ik kan heel eerlijk zijn en nu zeggen dat ik de eerste weken echt heimwee had. Heimwee naar het vertrouwde; naar je eigen bed, omgeving en noem maar op. Nadat de containers kwamen werd het wel beter maar ik had nog regelmatig een knoop in mijn maag. Het goede hiervan is dat de kilo's er af zijn gevlogen hahahahaha. 
De komende weken zijn we nog wel even druk met de komende boekingen goed inplannen, de laatste schilderijen uitpakken en noem maar op en zo zachtjes aan begint Bona Vista als mijn thuis te voelen.

De plannen om dingen anders te maken borrelen langzaam op, de tuin....... de vloer...... Vaak is het beter om eerst maar eens een tijdje in je nieuwe huis te wonen voordat je meteen de bijl en zaag overal in zet. Je moet een huis eerst "voelen" dan begrijp je vaak beter waarom dingen zijn zoals ze zijn. Elk huis heeft zijn karakter, van een moderne bungalow tot een oude boerderij, het heeft een ziel. Die ziel voel je het best als je er al even woont. Bomen en planten staan er vaak met een reden, verkoeling, lijnenspel, als windscherm of diepte in de tuin en noem maar op. We hebben hier 2 palmen die er niet best uit zien, ze hebben een hardnekkige schimmel. We verzorgen ze extra zodat ze het hopelijk gaan halen want:
 "Een tuin zonder bomen is als een kind zonder moeder"  werd mij al vroeg ingefluisterd.

zondag 27 september 2015

Ik vertrek perikelen

In de afleveringen van Ik Vertrek zit een bepaald patroon. Het maken van de plannen, het afscheid van familie en vrienden gevolgd door de daadwerkelijke verhuizing met al z'n ups en downs en de tegenslagen die dan net voor dat de gasten komen nog worden opgelost. Soms is die oplossing echt minuten voordat de gasten arriveren. Wat een stress pffff.
Voordat wij zelf uberhaupt vertrek plannen hadden keek ik graag naar Ik Vertrek.

Veel mensen die van onze plannen hoorden hebben mij gevraagd of ik ons gezin op ging geven voor dit programma. Ik moest er hartelijk om lachen. Wij? Welnee joh, wij zijn totaal niet interessant voor Ik Vertrek. We zouden wel wat schilderen maar niet die enorme verbouwingen die je in de afleveringen ziet en laten we eerlijk zijn... stiekem zit je toch te denken: wat een ellende allemaal, die arme man staat in een hoosbui in het riool en zijn vrouw heeft al weken geen normaal huis om in te wonen en van de arme kinderen uit het gezin die zomaar op een vreemde school met vreemde taal worden gedropt krijg je een brok in je keel. De grote vraag blijft: Waar doen ze het voor?

Nee dan wij..... wij gaan het anders doen. Wij gaan het goed plannen, geen open riool en zeker niet maandenlang  bivakkeren in een caravan. Alles ruim plannen dan zou er geen stress zijn op die laatste dag.
Het klussen was warm en pittig maar ruim op tijd klaar. De school werd verwisseld. De boekingen kwamen al snel binnen. So Far, So Good.

En dan die laatste dag. Je voelt hem al.....

Vrolijk opgestaan, voor de 10e keer het beddengoed strak getrokken, tijd voor een kopje thee. Terwijl ik heerlijk voor mij uit zit te staren bemerk ik ineens dat ik geen water hoor lopen in ons waterreservoir. We pompen grondwater op in een enorme bak van 5 meter diep en vandaar uit krijgt de tuin water. Geen water is een ramp met een gevoelstemperatuur van 39,2 graden. Snel een monteur gebeld en die komt gelukkig meteen. Hij kijkt naar de pomp, rommelt wat en kan verder niets doen. Een ander bedrijf wordt gebeld. Meneer wordt ondertussen nog wel even gestoken door een enorme wesp. Wesp? ....Het blijkt een hornet, een soort mega wesp van 5 centimeter te zijn en er zitten er meerdere in het pomphuis. Grrrrr dat kan er ook nog wel bij. Gelijk de verdelger gebeld.

Afijn, bedrijf 2 kijkt naar de pomp en constateert dat er een kabel stuk is en vervangt deze meteen. Er is weer water. No Stress!!

Ik ga na alle consternatie even zitten totdat de zwembadman mij roept. De pomp doet zo gek ... hij lijkt wel verstopt. Nee, niet nu. Hij maakt de pomp open en een enorm waterballet volgt en wat denk je dat hij uit de pomp haalt? Een compleet DOUCHEGORDIJN hahahahahahahahahaha 
JA ,echt waar een douchegordijn. Blijkbaar is tijdens het klussen het oude douchegordijn in het zwembad gekomen en is op de een of andere bizarre manier zo naar binnen gezogen. Het gordijn wordt verwijderd maar heeft wel wat schade aangericht in de pomp waardoor de hele boel op het stopcontact lekt. De zwembadverlichting springt hierdoor aan op een rode kleur en lijkt Bona Vista ineens op een tippelzone! De best man rommelt met gevaar voor eigen leven wat aan de stopcontacten en warempel de lamp verspringt....... op groen. Het lijkt nu net een zwembad vol algen. Ik kreeg spontaan de slappen lach en de beste man keek me beteuterd aan. Uiteindelijk zijn we via knipperende kleuren, geel en zelfs oranje bij blauw uitgekomen. Prachtig  blauw; waar onze mooie paarse kleur is gebleven is een raadsel maar blauw op dat moment was echt een prachtige oplossing!

Drijfnat van zwembadwater gemixt met wat liters zweet was er van mijn leuke "ontvangst outfit" niets meer over.  Snel gedoucht en met m'n haar in een knot en mijn spijkershort aan was ik precies 1 minuut voor aankomst van de eerste gasten klaar. Dat is pas een strakke planning hihi.

xxMiranda


zondag 20 september 2015

Alweer een maand op Curacao

De tijd vliegt voorbij. In Nederland gingen de dagen snel maar hier lijken ze nog sneller te gaan. De warmte van de zomer zorgen er voor dat alles echt langzamer gaat. De eerste week deden we alles nog op Nederlands tempo maar inmiddels sjokken we net als de rest van supermarkt naar de bouwmaterialenhandel en rondom het huis. Ja Ja dat heet integreren hahahaha.

Charlotte heeft het inmiddels erg naar haar zin op de nieuwe school. Ze zijn met de hele klas naar de film geweest. Een kaartje voor een 3D voorstelling kost hier 7 gulden, omgerekend 3,50 in euro's. Waar vind je dat nog! De bioscoop ziet er ook echt Amerikaans uit, zoals ik ze ken uit de films. Compleet met knipperde kermislampjes in de avond.



Afgelopen vrijdag had ze ook nog een schooluitje. Ze is met de hele klas naar het Hilton hotel geweest en heeft daar gesnorkeld en is met een "banaan" op zee geweest. De dag eindigde met patat en frikandellen. Ja, dat is weer eens wat anders dan naar een museum in Nederland. Het eerste cijfers is ook binnen en met een 9,3 voor Engels begint er dan nu eindelijk een leuke tijd voor haar.

Afgelopen vrijdag is de 2e container met daarin ons tuinmeubilair afgeleverd. Dat verliep aardig moeizaam. Net als bij de eerste container  kwam er een douanier en wederom heeft hij alles bekeken en hij had nog wat vragen.....
Inmiddels weten we dat "nog wat vragen" voor moeilijkheden staat. Meneer had een hertengewei gezien en was van mening dat wij een  beschermde diersoort hadden gedood. Je snapt dat ik mijn lach amper kon onderdrukken!

"Meneer....... luistert u nou eens even. Een gewei valt gewoon van het hoofd af. Wij noemen dat in Nederland een afwerpstang. In de bronstijd komen de mannetjes bij elkaar en die vechten om het vrouwtje en dan wordt er af en toe een gewei afgebroken. Je kan ze gewoon kopen in Nederland, zelfs bij Staatsbosbeheer, dus we hebben er echt geen dieren voor gedood"

Wat denk je dat hij zegt? "Ja maar je zou hem KUNNEN doden"

Ja duh!!!!! ALLE levende wezens kan je doden!!  Ik was even blij dat ik geen tijgervel jurken of panterprint shirts in de kast heb hangen...... hihi. Soms is de mens hier echt niet te begrijpen.
Zo had ik ook nog een onderstel van een Singer naaimachine. Zo'n brocante ding dat ik als tafeltje gebruikte in de tuin.
"U heeft een antieke naaimachine....?"
"Nee meneer, wat u ziet is alleen een naaimachine onderstel en antiek is iets pas na 100 jaar, dat is ie niet"
"ja maar er staat ook een naaimachine op de lijst"
"ja dat klopt, dat is een elektrische, 5 jaar oud"
Oh en dat past niet bij elkaar?


Ik ben maar een glaasje water gaan drinken hahahahahaha

xx Miranda


woensdag 9 september 2015

En dan gaat het ineens niet lekker

"Mam, ik vind het hier echt niet leuk"

...... aldus Charlotte begin vorige week. Even doorvragen en het blijkt dat het helemaal niet lekker loopt op school. De groep meiden in de klas hebben besloten haar niet op te nemen. Wat ze ook probeert ze komt er niet tussen. "Ach joh dat komt vanzelf" zeg je dan heel snel om haar gerust te stellen.
Het valt natuurlijk ook niet mee om zo naar de andere kant van de wereld te verhuizen en opnieuw te moeten beginnen als je 13 bent.

2 dagen later heeft ze een toets Papiaments en haalt een 1. We lachen er om en zeggen dat ook dat wel goed komt. Ze legt uit dat ze zelf denkt dat het niet goed zal komen omdat de lerares enkel in Papiaments les geeft en weigert om ook maar 2 zinnen in het Nederlands uit te leggen wat er staat en wat ze moet doen. Grrrrrrr daar zitten we nou echt niet op te wachten. Mail gestuurd, gesprek gehad en we krijgen zelf min of meer ook het idee dat deze dame niet echt zit te wachten op dit blonde meisje.......

Gisteren was de druppel. Vol goede moed ging ze weer met een open blik naar school. Ze had inmiddels 2 meiden waar ze het mee kon vinden, de rest weerde haar nog steeds, maar goed. Lerares Papiaments pakt haar vervolgens aan omdat ze haar huiswerk niet heeft gemaakt. Het arme schaap had niet eens verstaan dat ze iets moest maken ahhhhhhhh, ze had maar in het klassenboek moeten kijken daar stond het in. Had iemand wellicht moeten zeggen dat er een klassenboek was!!! De maat was vol.

Vandaag zijn we naar het Vespucci College geweest. Een kostbare particuliere school met Nederlands onderwijs, met precies dezelfde vakken als op haar vorige school. Een aardige financiële aderlating en 20 minuten rijden in plaats van 7, maar de sfeer was gewoon zo geweldig dat we om zijn. De kinderen gaan elke dag tot 12.40 naar school en daarna kan je voor elk vak wat je wilt "bijles" krijgen. Zodra je een onvoldoende staat wordt de bijles verplicht om zeker te weten dat je het gaat halen. Het zou toch jammer zijn als ze de HAVO niet gaat halen door een taal en een lerares die een hele andere blik op les geven heeft dan de rest van deze wereld.

Morgen om 07.00 staat de mentor op haar te wachten en om 07.15 begint ze in een nieuwe klas. We willen gewoon dat gelukkige gezichtje van ons meisje weer terug, al kost het me m'n laatste cent!






Op de terugweg kregen we onze eerste tropische regenbui! WOW, er zijn hier geen putten langs de wegen die het regenwater afvoeren. Met een flinke bui veranderen de straten in kleine riviertjes. HEERLIJK om door heen te rijden en het water op te spatten hahahaha. We zagen weer een vrolijk gezicht op de achterbank. Ze heeft er weer zin in.

xx Miranda