donderdag 11 mei 2017

Schatgraven

Eindelijk. We zitten in het nieuwe huis.
Nu kan ik meer vertellen over ons nieuwe project. Sinds 28 april zijn we de eigenaren van een monument uit 1747. Dit pand is dus nog ouder dan het landhuis dat uit 1787 stamde. Het pand staat in Otrobanda wat letterlijk betekent: andere kant. Hiermee wordt bedoeld de andere kant van de pontjesbrug en dus de andere kant van Willemstad.

Van oudsher is dit een sjieke,  statige wijk die na het wegtrekken van de welgestelden in verval is geraakt. Nog maar een paar jaar geleden kon je hier dus niet veilig over straat. Net als in Nederland worden dit soort wijken vaak door enthousiaste projectontwikkelaars, klussers en yuppen weer nieuw leven in geblazen en is het er prima toeven. Zo is het ook in Otrobanda. De gehele wijk is op de UNESCO Werelderfgoedlijst geplaatst en daardoor is er een een groot aantal vervallen panden opgeknapt of staat in de steigers.

De middelste trap is de ingang van de bloedbank van het Rode Kruis. Hier doneert men bloed en wordt deze geprepareerd voor het ziekenhuis. Het ziekenhuis ligt links naast ons pand. Het ligt in de planning om met de opening van het nieuwe ziekenhuis dit gebouw te slopen en er een park te maken. Tot die tijd hebben we gelukkig geen inkijk omdat nagenoeg alle ramen dichtgeplakt zijn.
De linker trap is de ingang van ons huis. 26 treden met je boodschappen en emmers vol met verf omhoog zorgen er hopelijk voor dat mijn billen en kuiten nog tot mijn oude dag in vorm blijven hahahaha.


Bij de aankoop van het pand hebben we de gehele inboedel overgenomen. Een aantal stukken staan hier al meer dan 200 jaar. Het leuke is dat we een aantal van deze stukken terug zagen in het Curacao museum! 
Het huis heeft een bibliotheek met honderden boeken. Die ga ik in een mensenleven niet meer uitlezen vrees ik.









Deze kroonluchter is zo ontzettend prachtig. Ik kan niet wachten om hem heel voorzichtig door een sopje te halen :)


En nog een 2e 


Als dat geen pronkstuk wordt....




Maar goed..... voordat ik aan de slag ga met decoreren en inrichten hebben we de komende maanden nog wel wat restauratie en sloopwerkzaamheden te doen pffff. Vandaag is de keuken er uit gehaald, nou ja, voor zover je het een keuken kon noemen. Het was eigenlijk een keukenblokje uit de jaren 60 met nog niet 1 meter om aan te werken. Weg ermee dus. 


We hebben een order geplaatst om alle shutter ramen te vervangen. Het meerendeel is niet meer te redden en aangezien ik (wij) nogal rigoureus te werk gaan doen we alles in 1 keer goed.




Kortom, een hele klus waar we in 2 jaar mee klaar hopen te zijn. Misschien onderschatten we de werkzaamheden en misschien valt het mee. De tijd zal het leren. Gelukkig heb ik altijd door troep en verval heen kunnen kijken en zie ik in gedachte het mooie Huize Batavia al in al haar glorie statig stralen op het zonnige Curacao :)

xx Miranda 

dinsdag 21 maart 2017

Van Bona Vista naar........ waar?

En zo vertrokken we voor de kerstvakantie naar New York afgelopen december. Ik schreef in mijn blog over hoe en wat, maar wat ik je niet vertelde is dat we 3 uur voor onze vlucht naar NY een bezichtiging hadden op het landhuis.

Nu een paar maanden later kan ik eindelijk vertellen dat landhuis Bona Vista per 28 april aanstaande niet meer van ons is. We zijn klaar voor een nieuw project. Een huis met 1000 DIY's, van groot tot klein.  De huidige eigenaresse van ons toekomstige plekje heeft ons nadrukkelijk gevraagd om de lokatie en naam van het pand nog heel even stil te houden en dat respecteren we uiteraard. Helaas, nog even geen blog vol foto's dus, maar enkel deze foto van de gang. Het geeft een beetje de oude sfeer van het huis weer.


Nog maar 5 weken en dan moeten we ingepakt zijn en dat is wederom een hele uitdaging. Ik heb er voor gekozen om bijna geen meubels mee te nemen. Ten eerste passen ze zo mooi in het landhuis en ten tweede jeuken mijn handen om weer te DIY'en en meubels te restylen. Al weken loop ik met een glimlach rond nu is weet welke geweldige klus er op ons ligt te wachten. Een klus waar we 5 jaar voor uit trekken! Dan valt het altijd mee hahahahaha. Ik kan gewoon niet wachten. Mijn Pinterest staat vol met ideeën die ik maar wat graag wil uitvoeren. Ons nieuwe huis is oud, heel heel oud en heeft een woonoppervlakte van 1100m2. Ja echt waar 1100m2 klusplezier,  hoe leuk is dat!

We hebben gelijk bedacht dat we weer een bioscoop in huis willen en kochten deze week 4 bios stoelen. Dit soort stoelen blijven toch heerlijk comfortabel en spuuglelijk he? hahaha maar ja, in de bios is het donker zullen we maar denken.......



Landhuis Bona Vista wordt door het toekomstige gezin uiteraard voortgezet als prachtig vakantieadres dus iedereen is nog steeds welkom. In de afgelopen 2 jaar heb ik heel wat blogvolgers hier te logeren gehad. Wat was het gezellig met jullie! Jullie namen woontijdschriften, hondenbotten, mijn ICI Paris producten en weet ik wat allemaal voor ons mee. Dank je wel hier voor. Mocht je nou op Bona Vista verblijven na 28 april dan moet je me zeker een berichtje sturen zodat ik je ons nieuwe project kan laten zien!

xx Miranda

dinsdag 7 februari 2017

Tussen ALS en Kanker


 En toen was het ineens zover. De vriend van Warner die 2 jaar geleden de diagnose ALS kreeg mocht toch nog vliegen naar Curacao. Binnen een week na het goede nieuws reed hij met rolstoel en 2 begeleidsters ons mooie eiland op.


Het was wel even schrikken. Wat gaat deze vreselijke ziekte toch snel!  Zo kan je nog een beetje lopen en een paar maanden later gaat ook dat al niet meer. Maar goed, we zouden er 2 mooie en vooral onvergetelijke weken van maken met elkaar. En dat hebben we dan ook gedaan!

We gingen naar de "Happy Hours" en lieten het ons goed smaken. Dansten met rolstoel en al op alle dansvloeren van het eiland, gingen naar de heerlijkste restaurantjes die ons eiland heeft en stelde onze vrienden aan elkaar voor. Al snel sloot een ieder onze vriend in zijn/haar hart.



Warner vroeg aan zijn vriend om zijn naam te schrijven. Schrijven kan hij enkel nog met zijn tenen, op een ipad. Na enkele pogingen kwam er dan toch een mooi schrijven uit. Samen zijn ze naar de tattoo shop gegaan en daar hebben ze hun vriendschap vast laten leggen.


Omdat hij een via een maagsonde voeding krijgt toegediend was zwemmen niet wenselijk maar met de beentjes in het zwembad bracht gelukkig ook wel verkoeling. Warner hielp hem samen met de begeleidsters uit de rolstoel en ondersteunde zijn rug zodat hij toch lekker kon zitten.


Na 2 mooie en ook emotionele weken hebben we afscheid moeten nemen. Woorden blijven dan steken want wat zeg je tegen elkaar wanneer je weet dat het leven eindig is?
Op de laatste zondag dat hij nog hier was arriveerde onze oudste dochter met haar vriendje. Ze had net de week er voor te horen gekregen dat ze geslaagd was voor haar HBO opleiding dus naast verdriet was er ook weer wat te vieren. Zo loopt toch altijd alles door elkaar.....

Na het vertrek liepen we met z'n allen om 06.30 vroeg in de ochtend, de Walk for the Roses 2017. 
8 kilometer wandelen om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Wat was het weer gezellig! Duizenden mensen liepen mee, er werd gezongen en gezellig gekletst. 




Aan het eind van de wandeling wachtte er wat fruit en een lekker drankje. Uiteraard was er veel muziek. House muziek om 09.00 gaat prima hahahahaha. 
Een maand vol emoties en het jaar is nog maar net begonnen..... wie weet wat de toekomst brengt.

Carpe Diem!

xx Miranda


vrijdag 30 december 2016

Geen voeten meer ....


New York, concrete jungle where dreams are made of
There's nothing you can't do
Now you're in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you
Hear it for New York, New York, New York.

Vorige week donderdag vertrokken we naar New York. Onze dochters waren eerder die dag al vanuit Nederland aangekomen en wij kwamen rond 22.00 aan.
Wat was het heerlijk koud :) :) Gewoon fantastisch. Onze lijven zijn zo door en door opgewarmd door de tropen dat de kou je op een of andere manier niet raakt. Een gekke gewaarwoording.
Na aankomst in het hotel dook iedereen gelijk zijn bedje in om even bij te komen van de reis.

De daarop volgende dagen hebben we heel wat afgewandeld, gemiddeld 10 tot 15 kilometer per dag. Misschien lijkt dat niet veel maar wanneer je op Curacao woont wandel je eigenlijk niet meer. Alles op het eiland doe je met de auto, zelfs fietsen doen we hier niet.
Nou, ik heb het geweten! De metrotrap op en af ging best goed op de eerste 2 dagen maar daarna verzuurden mijn benen al bij de derde trede hahahaha.

De 4e regel van de tekst van Alicia Key's song zegt: These streets wil make you feel brand new.
Nou..... ik weet het niet hoor, maar mijn benen en voeten zeiden echt iets HEEEEEL anders.
En de 5e regel: Big lights will inspire you. Ik raakte eerder overprikkeld van al dat licht. Ik kreeg soms niet eens mee wanneer het buiten donker werd omdat het licht zo helder was dat het leek alsof het nog steeds overdag was.

We hebben bijna een hele dag in Central Park rond gelopen. Wat een prachtig park! Ik denk dat zonder dit park mensen niet kunnen overleven in New York. Af en toe heb je toch behoefte aan natuur en rust. Wat is echt geweldig vond waren de eekhoorntjes. Zo leuk. Overal zie je ze rondhuppen. Omdat ze zoveel mensen zien zijn ze redelijk tam en komen ze nootjes uit je hand halen. 

Uiteraard hebben we alle toeristische plekken bezocht. Ook the Empire State Building hebben we bezocht. Er stond een wachtrij van ruim 2 uur. Op die momenten schakelen we altijd over op plan B. 
Warner heeft een pacemaker en daarbij krijg je een "cardio pasje", gek genoeg geeft dit pasje meestal direct toegang tot een andere ingang. Ook nu hebben we gevraagd of er hier zo'n ingang was en warempel, we stonden binnen 5 minuten bij de kassa. Eenmaal boven was het een fenomenaal uitzicht. Huizen en wolkenkrabber zo ver je maar kan kijken. 


We stonden te mijmeren dat in al die huizen mensen wonen met hun eigen verhaal. Een verhaal van liefde, verdriet, tegenslagen en hoogtepunten. Al die mensen die je niet kent en nooit zult kennen. Om op te vallen in een stad als New York moet je inderdaad heel afwijkend gedrag hebben. Zowel positief als negatief. De gewone man of vrouw gaat op in het geheel.
Wanneer je je dat realiseert krijg je wel meteen een sterk verlangen naar je eigen huis en de mensen die je lief hebt. De kleine dingen die er toe doen. De hondjes. De mooie gekleurde vogels in onze tropische tuin. Gewoon in stilte voor je uit kijken. 

Wow, in deze stad is echt alles en iedereen te koop en wat wil ik?
Ik verlang naar het kleine. De kleuren van Curacao en de warme open haard met een glas rode wijn in een Nederlands huis. 


XX
Miranda




vrijdag 25 november 2016

Een hondenleven

Eenmaal terug in het ritme van alle dag was ik op zoek naar invulling van mijn vrije uren. Allerlei ideeën kwamen voorbij. Zal ik weer een studie gaan doen? Nog een bedrijf beginnen? Of een woonwinkel?
Blijkbaar leer ik gelukkig mezelf in de hand te houden zodra ik weer wat vrije tijd krijg en stort ik me niet meteen in een nieuw avontuur, dacht ik bij mezelf op zondagmiddag.
En wat denk je? Maandag was er een nieuw avontuur!

Op FaceBook kwam de vraag wie er wilde helpen in het asiel met de sterilisatie/castratie van heel wat honden en katten. En natuurlijk zei ik meteen JA. Uhhhhh maar ik heb geen medische achtergrond....
Alhoewel........ ik heb in Ermelo met de paarden, kippen, honden, katten, geiten en konijnen natuurlijk heel wat heb meegemaakt waardoor je bijna zelf dierenarts bent hahahaha.

Afijn, een uur later was ik in het asiel en kreeg ik een spoedcursus honden klaar maken voor de OK. Hondje op de tafel, in slaap, scheren van het operatiegebied, ontsmetten, nagels knippen, teken uit de oren en hup op de operatietafel leggen. Dat viel soms niet mee hoor, sommige honden werden zo slap dat ik ze "vloeibaar" noemde. Het optillen is dan nog een hele klus. Na de operatie moest de wond met aluminum ingespoten worden en dan mochten ze naar terug naar hun hok.
Op een handdoekje, met hun tong eruit, lagen ze hun roes uit te slapen. Elk halfuur knuffelde ik ze even en maakte de tong nat. Wat een stumpertjes zijn het dan! Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis.

Op weg naar dromenland

Heel bijzonder om er zo bij te mogen staan.



Knippen en scheren.

Ook op dinsdag kon men mijn hulp gebruiken en was ik weer met de honden in de weer. Toen ik om 16.00 thuiskwam en onder de douche wilde springen bleek onze Freya nergens te bekennen. Paniek. Hoe lang was ze al weg? Waar kon ze zijn? Meteen de auto in gesprongen en uren rondgereden. Geen Freya....
Er zijn zoveel hoekjes en straatjes op het eiland, dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. En zo ging ik slapen....... een korte nacht met 1 hond minder.

De volgende ochtend 06.00 bleek ze te zijn gevonden en stond op een Lost & Found pagina. Ik meldde me meteen bij de vindster. Geen reactie. Een uur later weer geprobeerd contact te krijgen. Geen reactie. Dat ging zo de hele dag door tot ze eindelijk om 19.00 reageerde. Wat bleek... ze hadden Freya midden in de nacht weer op straat gezet. MIJN HEMEL, hoe verzin je het? Ik heb de hele dag gedacht dat ze veilig was en daardoor niet meer gezocht. Vreselijk nu kon ze helemaal overal en nergens zijn. 
Meteen sprongen we de auto weer in en zochten alle straten af. Een straal van 5 kilometer rond het landhuis hebben we straat voor straat uitgekamd. Om 22.30 wilde Warner naar huis, het was mooi geweest. Ik stelde voor om nog 1 keer de drukste weg achter het Landhuis af te rijden en ja hoor, daar zat ze.  Weggekropen in een hoekje tegen een hek aan met een bakje voer en water. De dame van het huis was zo lief geweest om er iets neer te zetten. 

Ze sprong meteen in de achterbak en huilde zo vreselijk hard dat ik het ook niet meer droog hield. Al die honden van de afgelopen dagen en dan mijn eigen Freya er nog bij, pffff. 
Weer thuisgekomen had onze Baby nog even mijn mooie Hofzz schaal met mosballen leeggehaald waardoor de vloer in een soort bospad veranderd was, de douche moest nog even wachten.

Deze week stond mijn leven in het teken van honden, we hebben met elkaar bijgedragen aan een beter hondenleven hier op het eiland. Teefjes van de straat die niet meer onder barre omstandigheden hun pups hoeven te krijgen en voeden.  Ze zijn klaar voor adoptie en een beter leven.

xxMiranda










woensdag 16 november 2016

VliegensVlug

Afgelopen vrijdag landde ik om 08.30 op Schiphol.

Bij de incheckbalie op de luchthaven van Curacao bleek dat ik dubbel geboekt stond. Hierdoor waren er ook 2 stoelen naast elkaar voor mij geboekt. Dat klonk heel prettig! Ik vroeg het meisje voor de grap om geen mensen naast mij te boeken want dan zou ik alleen op 2 stoelen zitten. Ze ging kijken wat ze voor me kon doen. 
Eenmaal bij de gate stond hetzelfde meisje er weer en ik vroeg haar of het was gelukt. Met een grote grijns zei ze JA.
Als enige in het hele toestel had ik niet 2 maar zelfs 3 stoelen voor mijzelf. Wat was dat fijn. Ik heb van de 10 uur vliegtijd er zeker 8 geslapen. Heerlijk languit naar mijn muziek luisteren. Ik ben nog nooit zo snel aan de overkant geweest. Echt vliegensvlug.

In de namiddag zijn we meteen lekker de stad in geweest. Iedereen liep te bibberen van de kou en ik vond het heerlijk. De mooie etalages van de Bijenkorf, de feestverlichting in de winkelstraten., de Passage. Wat een luxe allemaal. Dat heb ik echt gemist. "Quality time" met mijn meiden en "Quality producten" in de stad.
O en de bus die gewoon echt op de minuut aan komt rijden! Ik ging nooit met het OV en als je het dagelijks moet doen kijk je er vast anders tegen aan, maar voor mij was het echt zo georganiseerd.

Zondag hebben we gewandeld in Clingendael. Wat was dat mooi! De aarde was bedekt met een tapijt van bladeren. Je hoeft dus duidelijk niet op de Veluwe te wonen om in een prachtig bos te kunnen wandelen








We hebben gewandeld met Cookie die daar heerlijk kon rennen. Als we voor elke keer dat er "wat een schattig hondje" werd gezegd, een euro hadden gekregen waren we vliegensvlug rijk geworden. Cookie is, met haar 20 cm, een op zichzelf staande attractie !!



De rest van de week zijn we overal en nergens geweest. De markt, de supermarkt, het hondenspeelveldje, gewoon niets bijzonders. Veel vrienden en kennissen vroegen of ik langs kwam, maar ik ben daar heel stellig in: Ik kom voor mijn meiden en als je mij wilt zien dan moet je de kant van Den Haag op komen. Men kan toch moeilijk van mij verwachten dat ik in dat korte weekje dat ik hier ben heel Nederland door ga rijden om vervolgens enkel in de avond mijn meiden te kunnen zien. Toch?
Afijn, we hebben het heel gezellig en de tijd vliegt voorbij. Morgen ga ik weer naar de zon en over 6 weken zie ik de meiden weer om gezamenlijk kerst te vieren in New York.
Laat die 6 weken maar rap voorbij gaan.

XX Miranda 

vrijdag 4 november 2016

Regentijd ...... Heimweetijd

Toch raar dat ik zo intens kan genieten van regen terwijl ik in Nederland de regen vreselijk vond. Nou is er natuurlijk wel een verschil hahahaha.
Wanneer het hier regent, regent het warm water en daalt de temperatuur niet. Daarbij gaat het heerlijk ruiken, vooral de Jasmijn die nu volop in bloei staat geurt heerlijk rond het landhuis.

Het landhuis heeft een puntdak waar je de regen heerlijk op hoort kletteren. Motregen  kennen we hier niet en dus klettert het met fikse buien er heerlijk op los. Zo hard dat ik er meestal wakker van wordt. Dan open ik de deuren en sta midden in de nacht te genieten van de regen. Zo heerlijk!
Vorig jaar heeft door de aanwezigheid van El Niño de regentijd nauwelijks regen gegeven daardoor zijn deze buien nu een verademing.



Af en toe tijdens de nachtelijke buien borrelt er een gevoel van heimwee op waar ik het soms echt heel moeilijk mee heb. Het eerste jaar waren we zo druk bezig met het opbouwen van een nieuw bestaan en een nieuw bedrijf dat er geen tijd was om na te denken. Eenmaal in het tweede jaar aangekomen waarin alles op rolletjes loopt en de "rust" wederkeert krijg ik tijd om na te denken. 

Hoe moet het verder? Wat nou als Charlotte over 2 jaar naar Nederland gaat om te studeren? Wonen dan al mijn kinderen daar en ik hier? Pffff moet er niet aan denken. Of wonen mijn andere 2 meiden inmiddels hier en is Charlotte alleen in Nederland? Nee dat kan ook niet...
Ga ik ooit terug? Of ga ik verder? Op Bali regent het heeeeel vaak :) Maar ja dat is nog verder bij de kids vandaan, dus nee dank u de koekoek.  Amerika dan? Maar Amerikanen zijn zo luid. 
Colombia schijnt prachtig te zijn, maar gevaarlijk.

Ach, dan ga ik maar weer slapen en geniet van de regen op het dak. Het is november en ook al vallen de blaadjes hier niet letterlijk van de bomen; iets in mij houdt toch dat melancholische van de herfst. 
Ik boek morgen maar een tickets naar Nederland zodat ik met mijn meiden lekker door de Hollandse (koude) regen kan fietsen en hopelijk ben ik dan weer snel van mijn heimwee af.

xx
Miranda