zondag 31 december 2017

Wat een jaar! En wat gaat er komen?

Wanneer ik de datum van de vorige posts zie dan schrik ik even. Wat is de tijd gevlogen.
De laatste datum klopt niet helemaal omdat ik eigenlijk heel vaak even snel iets op de FaceBook pagina plaats die aan dit blog gekoppeld is. Evengoed is de tijd voorbij gevlogen.


Ja, Ja, dat dachten wij ook. Het klopt wel en het klopt niet. Laat ik het uitleggen.
Lekker relaxed is het zeker. Alles gaat op een aangenaam tempo. Wanneer de Nederlandse bevolking dit nou toch eens na zou  doen dan wordt het een stuk leuker. Geen gesnauw omdat de ene kassa sneller gaat dan de ander, geen "gaatjes" dichtrijden op de snelweg en gewoon een echt een praatje maken in plaats van in het voorbijgaan te roepen dat alles goed gaat.

Aan de andere kant is het totaal niet relaxed. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als op dit eiland en ik denk dat dat voor de meeste hier geldt. Een 40 urige werkweek levert gemiddeld 1000 euro per maand netto op. Ga daar maar eens boodschappen van doen...... Nee armoede komt hier in een hele andere vorm voor dan in Nederland. Hier heb je geen uitkeringen, voedselbank en noem het maar op. Ik wil daar mee niet zeggen dat het voor sommigen in Nederland ook niet zwaar is maar geloof me dit is andere koek!

Ja, het is een warm eiland. Lekker buiten leven, feestjes altijd in de openlucht. Heerlijk!
Nou.... heerlijk tot dat de zomer begint en de wind wegvalt. Ik heb letterlijk geroepen dat mijn brein smelt. Nadenken en klussen boven de 40 graden is niks voor mij. Gelukkig is dit alleen in de zomermaanden en is het in de winter fantastisch!

En dan het laatste woord "zit". Tsja dat is wel de grootste denkfout. Ik zit amper. Ik klus of ik lig plat onder de airco :) en anders ben ik aan het sporten. Wil je niet dichtgroeien met al dat heerlijke eten zal je wel moeten.
Altijd wat te doen, net als in Nederland.



Aankomende zomer zijn we 3 jaar weg uit Nederland. We verkochten huis en haard in en begonnen het Boutique Hotel: Bona Vista, een prachtig landhuis zoals jullie hebben gezien. Gasten bij de vleet, genoeg te doen en een heerlijke plek voor ons gezin. Maar ja........ er knaagde iets. Onze jongste gaat toch echt terug naar Nederland om te studeren en de vraag was al snel "wat gaan wij dan doen". Je kan een meisje van 17 toch niet alleen laten gaan. Kortom het landhuis ging op de markt. Alleen werd het sneller verkocht dan we hadden gedacht. Daar stonden we begin 2017 dan. Wat nu?
Eerder naar Nederland? We wilden wel, maar we konden niet. We waren hier nog niet klaar.

En daar was ze dan. Huize Batavia

Een prachtig monument uit 1747 met een enorme hoeveelheid werk. We waren verliefd. De combinatie van statigheid en de perfecte ligging midden in de stad waren onweerstaanbaar. Inmiddels zijn we 8 maanden verder en komt er licht aan het eind van de tunnel. We hebben nog 20 ramen met shutters te vervangen, een nieuwe badkamer te plaatsen en we willen op de zolder 2 slaapkamers met badkamer realiseren. Hopelijk zijn we voor de zomer van 2018 klaar en hebben we 5 slaapkamers met 4 badkamers weten te creëren voor 10/12 personen.

En dan?

Dan verhuizen we naar Nederland. Yep, je leest het goed. Onze jongste dochter wil graag HAVO-5 op haar oude school doen en onze oudste gaat komend jaar trouwen. Kortom er komt een eind aan ons permanente verblijf op dit tropische eiland. Deze kerstvakantie hebben we wat appartementen bezichtigd en hopelijk komen we met 1 van deze eruit qua koopprijs.

Yep, je leest het weer goed. Appartement. Geen oude boerderijtjes meer voor ons. Seen that, Done that. We willen graag gaan reizen en daar hoort geen oud boerderijtje bij. Paarden, kippen, konijnen, geiten, katten en honden, een groot erf met fruitbomen en hagen, zelfs een zwembad hadden we erbij. Prachtig allemaal maar wat een werk. Gebonden aan huis en haard; dat willen we niet meer. Er is nog zoveel te zien en te ontdekken en dat gaat niet vanuit een huis waar 24 uur per dag werk ligt te wachten. Daarbij ben ik zo van het leven in de stad gaan houden dat ik niet terug wil naar de stilte.
Liever de terrasjes op loopafstand en de gezelligheid om de hoek. De stilte kan ik altijd vinden in de bossen en op de heide. Weet je wat zo raar is, ik vind het 10000x enger om te verhuizen naar Nederland dan ik het ooit vond toen we naar Curacao vertrokken. 



Huize Batavia blijft. 
Dat staat als een paal boven water. Na de HAVO gaat de jongste studeren en kunnen wij "half om half" gaan wonen. Het beste van 2 werelden. Wanneer we er niet zijn is Huize Batavia te huur voor gezinnen, families en vrienden tot 12 personen. Een plek voor zoveel mensen is heel moeilijk te vinden op het eiland en dus kunnen we veel mensen blij maken. Een UNESCO monument op nog geen 2 minuten van de pontjesbrug, de cruiseschepen,  strand,  restaurantjes en de leukste barretjes voor de deur, mooier kan het gewoon niet. Onze middelste dochter blijft nog even hier. Ze is dolfijnentrainer en samen met haar vriend runt ze de sportschool Team Farao, die in de tuin van Huize Batavia ligt.  Ze zal alles rondom de verblijven op Huize Batavia gaan regelen.

Kortom WAT EEN JAAR!

Rest mij enkel nog jullie allemaal een fantastisch 2018 te wensen. 
Volg je hart, want dat klopt altijd. 
Volg je dromen, want ze kunnen uitkomen.

Wij zijn een gezin die het gewoon gedaan heeft. Van te voren zeiden we: We gaan emigreren en blijven misschien 1 jaar,  of 5 jaar weg of misschien zelfs voor altijd maar hoe dan ook wil ik later niet zeggen: "had ik maar......."

Maak je dromen waar!!

xx Miranda







maandag 7 augustus 2017

4 weken

Inmiddels zijn we al 4 weken weg van Curacao. Wat gaat dat snel! Morgen vliegen we van Barcelona naar Amsterdam en dan verblijven we 3 nachten in het Kurhaus in Scheveningen. Hopelijk laat de zon zich een beetje van haar goede kant zien en blijft het  ook een beetje droog.  Na 3 nachten Scheveningen gaan we door naar het Amstelhotel. Hoewel we haast geen televisie kijken op Curacao zag ik de serie "het Amstelhotel een jaar rond". WOW wat mooi, als liefhebber van alle soorten interieur moet ik daar natuurlijk even een paar dagen sfeer absorberen en dit in mijn koffertje stoppen voor ons nieuwe huis. 

Voor ik naar Spanje vertrok, 3 weken geleden, heb ik heel wat gekocht voor het nieuwe pand. Prachtige lampen van Clayre & van  Eef, (via sfeerleven) keukenapparaat van Bosch, leuke stoelen van Ikea en ga zo maar door. Alles is nu onderweg in een zeecontainer en zal ons hopelijk eind augustus bereiken. Al het grove werk aan het huis is gedaan dus wordt het straks hoog tijd om te DIY,en. 

Ik zag dat mijn YouTube filmpje van de robuuste pot 58.000 keer!!! Bekeken is. Tsja dan staat hij in heel wat huishoudens en is het de hoogste tijd om weer wat ideeen te delen😂😂. 

xx Miranda 

donderdag 11 mei 2017

Schatgraven

Eindelijk. We zitten in het nieuwe huis.
Nu kan ik meer vertellen over ons nieuwe project. Sinds 28 april zijn we de eigenaren van een monument uit 1747. Dit pand is dus nog ouder dan het landhuis dat uit 1787 stamde. Het pand staat in Otrobanda wat letterlijk betekent: andere kant. Hiermee wordt bedoeld de andere kant van de pontjesbrug en dus de andere kant van Willemstad.

Van oudsher is dit een sjieke,  statige wijk die na het wegtrekken van de welgestelden in verval is geraakt. Nog maar een paar jaar geleden kon je hier dus niet veilig over straat. Net als in Nederland worden dit soort wijken vaak door enthousiaste projectontwikkelaars, klussers en yuppen weer nieuw leven in geblazen en is het er prima toeven. Zo is het ook in Otrobanda. De gehele wijk is op de UNESCO Werelderfgoedlijst geplaatst en daardoor is er een een groot aantal vervallen panden opgeknapt of staat in de steigers.

De middelste trap is de ingang van de bloedbank van het Rode Kruis. Hier doneert men bloed en wordt deze geprepareerd voor het ziekenhuis. Het ziekenhuis ligt links naast ons pand. Het ligt in de planning om met de opening van het nieuwe ziekenhuis dit gebouw te slopen en er een park te maken. Tot die tijd hebben we gelukkig geen inkijk omdat nagenoeg alle ramen dichtgeplakt zijn.
De linker trap is de ingang van ons huis. 26 treden met je boodschappen en emmers vol met verf omhoog zorgen er hopelijk voor dat mijn billen en kuiten nog tot mijn oude dag in vorm blijven hahahaha.


Bij de aankoop van het pand hebben we de gehele inboedel overgenomen. Een aantal stukken staan hier al meer dan 200 jaar. Het leuke is dat we een aantal van deze stukken terug zagen in het Curacao museum! 
Het huis heeft een bibliotheek met honderden boeken. Die ga ik in een mensenleven niet meer uitlezen vrees ik.









Deze kroonluchter is zo ontzettend prachtig. Ik kan niet wachten om hem heel voorzichtig door een sopje te halen :)


En nog een 2e 


Als dat geen pronkstuk wordt....




Maar goed..... voordat ik aan de slag ga met decoreren en inrichten hebben we de komende maanden nog wel wat restauratie en sloopwerkzaamheden te doen pffff. Vandaag is de keuken er uit gehaald, nou ja, voor zover je het een keuken kon noemen. Het was eigenlijk een keukenblokje uit de jaren 60 met nog niet 1 meter om aan te werken. Weg ermee dus. 


We hebben een order geplaatst om alle shutter ramen te vervangen. Het meerendeel is niet meer te redden en aangezien ik (wij) nogal rigoureus te werk gaan doen we alles in 1 keer goed.




Kortom, een hele klus waar we in 2 jaar mee klaar hopen te zijn. Misschien onderschatten we de werkzaamheden en misschien valt het mee. De tijd zal het leren. Gelukkig heb ik altijd door troep en verval heen kunnen kijken en zie ik in gedachte het mooie Huize Batavia al in al haar glorie statig stralen op het zonnige Curacao :)

xx Miranda 

dinsdag 21 maart 2017

Van Bona Vista naar........ waar?

En zo vertrokken we voor de kerstvakantie naar New York afgelopen december. Ik schreef in mijn blog over hoe en wat, maar wat ik je niet vertelde is dat we 3 uur voor onze vlucht naar NY een bezichtiging hadden op het landhuis.

Nu een paar maanden later kan ik eindelijk vertellen dat landhuis Bona Vista per 28 april aanstaande niet meer van ons is. We zijn klaar voor een nieuw project. Een huis met 1000 DIY's, van groot tot klein.  De huidige eigenaresse van ons toekomstige plekje heeft ons nadrukkelijk gevraagd om de lokatie en naam van het pand nog heel even stil te houden en dat respecteren we uiteraard. Helaas, nog even geen blog vol foto's dus, maar enkel deze foto van de gang. Het geeft een beetje de oude sfeer van het huis weer.


Nog maar 5 weken en dan moeten we ingepakt zijn en dat is wederom een hele uitdaging. Ik heb er voor gekozen om bijna geen meubels mee te nemen. Ten eerste passen ze zo mooi in het landhuis en ten tweede jeuken mijn handen om weer te DIY'en en meubels te restylen. Al weken loop ik met een glimlach rond nu is weet welke geweldige klus er op ons ligt te wachten. Een klus waar we 5 jaar voor uit trekken! Dan valt het altijd mee hahahahaha. Ik kan gewoon niet wachten. Mijn Pinterest staat vol met ideeën die ik maar wat graag wil uitvoeren. Ons nieuwe huis is oud, heel heel oud en heeft een woonoppervlakte van 1100m2. Ja echt waar 1100m2 klusplezier,  hoe leuk is dat!

We hebben gelijk bedacht dat we weer een bioscoop in huis willen en kochten deze week 4 bios stoelen. Dit soort stoelen blijven toch heerlijk comfortabel en spuuglelijk he? hahaha maar ja, in de bios is het donker zullen we maar denken.......



Landhuis Bona Vista wordt door het toekomstige gezin uiteraard voortgezet als prachtig vakantieadres dus iedereen is nog steeds welkom. In de afgelopen 2 jaar heb ik heel wat blogvolgers hier te logeren gehad. Wat was het gezellig met jullie! Jullie namen woontijdschriften, hondenbotten, mijn ICI Paris producten en weet ik wat allemaal voor ons mee. Dank je wel hier voor. Mocht je nou op Bona Vista verblijven na 28 april dan moet je me zeker een berichtje sturen zodat ik je ons nieuwe project kan laten zien!

xx Miranda

dinsdag 7 februari 2017

Tussen ALS en Kanker


 En toen was het ineens zover. De vriend van Warner die 2 jaar geleden de diagnose ALS kreeg mocht toch nog vliegen naar Curacao. Binnen een week na het goede nieuws reed hij met rolstoel en 2 begeleidsters ons mooie eiland op.


Het was wel even schrikken. Wat gaat deze vreselijke ziekte toch snel!  Zo kan je nog een beetje lopen en een paar maanden later gaat ook dat al niet meer. Maar goed, we zouden er 2 mooie en vooral onvergetelijke weken van maken met elkaar. En dat hebben we dan ook gedaan!

We gingen naar de "Happy Hours" en lieten het ons goed smaken. Dansten met rolstoel en al op alle dansvloeren van het eiland, gingen naar de heerlijkste restaurantjes die ons eiland heeft en stelde onze vrienden aan elkaar voor. Al snel sloot een ieder onze vriend in zijn/haar hart.



Warner vroeg aan zijn vriend om zijn naam te schrijven. Schrijven kan hij enkel nog met zijn tenen, op een ipad. Na enkele pogingen kwam er dan toch een mooi schrijven uit. Samen zijn ze naar de tattoo shop gegaan en daar hebben ze hun vriendschap vast laten leggen.


Omdat hij een via een maagsonde voeding krijgt toegediend was zwemmen niet wenselijk maar met de beentjes in het zwembad bracht gelukkig ook wel verkoeling. Warner hielp hem samen met de begeleidsters uit de rolstoel en ondersteunde zijn rug zodat hij toch lekker kon zitten.


Na 2 mooie en ook emotionele weken hebben we afscheid moeten nemen. Woorden blijven dan steken want wat zeg je tegen elkaar wanneer je weet dat het leven eindig is?
Op de laatste zondag dat hij nog hier was arriveerde onze oudste dochter met haar vriendje. Ze had net de week er voor te horen gekregen dat ze geslaagd was voor haar HBO opleiding dus naast verdriet was er ook weer wat te vieren. Zo loopt toch altijd alles door elkaar.....

Na het vertrek liepen we met z'n allen om 06.30 vroeg in de ochtend, de Walk for the Roses 2017. 
8 kilometer wandelen om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Wat was het weer gezellig! Duizenden mensen liepen mee, er werd gezongen en gezellig gekletst. 




Aan het eind van de wandeling wachtte er wat fruit en een lekker drankje. Uiteraard was er veel muziek. House muziek om 09.00 gaat prima hahahahaha. 
Een maand vol emoties en het jaar is nog maar net begonnen..... wie weet wat de toekomst brengt.

Carpe Diem!

xx Miranda


vrijdag 30 december 2016

Geen voeten meer ....


New York, concrete jungle where dreams are made of
There's nothing you can't do
Now you're in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you
Hear it for New York, New York, New York.

Vorige week donderdag vertrokken we naar New York. Onze dochters waren eerder die dag al vanuit Nederland aangekomen en wij kwamen rond 22.00 aan.
Wat was het heerlijk koud :) :) Gewoon fantastisch. Onze lijven zijn zo door en door opgewarmd door de tropen dat de kou je op een of andere manier niet raakt. Een gekke gewaarwoording.
Na aankomst in het hotel dook iedereen gelijk zijn bedje in om even bij te komen van de reis.

De daarop volgende dagen hebben we heel wat afgewandeld, gemiddeld 10 tot 15 kilometer per dag. Misschien lijkt dat niet veel maar wanneer je op Curacao woont wandel je eigenlijk niet meer. Alles op het eiland doe je met de auto, zelfs fietsen doen we hier niet.
Nou, ik heb het geweten! De metrotrap op en af ging best goed op de eerste 2 dagen maar daarna verzuurden mijn benen al bij de derde trede hahahaha.

De 4e regel van de tekst van Alicia Key's song zegt: These streets wil make you feel brand new.
Nou..... ik weet het niet hoor, maar mijn benen en voeten zeiden echt iets HEEEEEL anders.
En de 5e regel: Big lights will inspire you. Ik raakte eerder overprikkeld van al dat licht. Ik kreeg soms niet eens mee wanneer het buiten donker werd omdat het licht zo helder was dat het leek alsof het nog steeds overdag was.

We hebben bijna een hele dag in Central Park rond gelopen. Wat een prachtig park! Ik denk dat zonder dit park mensen niet kunnen overleven in New York. Af en toe heb je toch behoefte aan natuur en rust. Wat is echt geweldig vond waren de eekhoorntjes. Zo leuk. Overal zie je ze rondhuppen. Omdat ze zoveel mensen zien zijn ze redelijk tam en komen ze nootjes uit je hand halen. 

Uiteraard hebben we alle toeristische plekken bezocht. Ook the Empire State Building hebben we bezocht. Er stond een wachtrij van ruim 2 uur. Op die momenten schakelen we altijd over op plan B. 
Warner heeft een pacemaker en daarbij krijg je een "cardio pasje", gek genoeg geeft dit pasje meestal direct toegang tot een andere ingang. Ook nu hebben we gevraagd of er hier zo'n ingang was en warempel, we stonden binnen 5 minuten bij de kassa. Eenmaal boven was het een fenomenaal uitzicht. Huizen en wolkenkrabber zo ver je maar kan kijken. 


We stonden te mijmeren dat in al die huizen mensen wonen met hun eigen verhaal. Een verhaal van liefde, verdriet, tegenslagen en hoogtepunten. Al die mensen die je niet kent en nooit zult kennen. Om op te vallen in een stad als New York moet je inderdaad heel afwijkend gedrag hebben. Zowel positief als negatief. De gewone man of vrouw gaat op in het geheel.
Wanneer je je dat realiseert krijg je wel meteen een sterk verlangen naar je eigen huis en de mensen die je lief hebt. De kleine dingen die er toe doen. De hondjes. De mooie gekleurde vogels in onze tropische tuin. Gewoon in stilte voor je uit kijken. 

Wow, in deze stad is echt alles en iedereen te koop en wat wil ik?
Ik verlang naar het kleine. De kleuren van Curacao en de warme open haard met een glas rode wijn in een Nederlands huis. 


XX
Miranda




vrijdag 25 november 2016

Een hondenleven

Eenmaal terug in het ritme van alle dag was ik op zoek naar invulling van mijn vrije uren. Allerlei ideeën kwamen voorbij. Zal ik weer een studie gaan doen? Nog een bedrijf beginnen? Of een woonwinkel?
Blijkbaar leer ik gelukkig mezelf in de hand te houden zodra ik weer wat vrije tijd krijg en stort ik me niet meteen in een nieuw avontuur, dacht ik bij mezelf op zondagmiddag.
En wat denk je? Maandag was er een nieuw avontuur!

Op FaceBook kwam de vraag wie er wilde helpen in het asiel met de sterilisatie/castratie van heel wat honden en katten. En natuurlijk zei ik meteen JA. Uhhhhh maar ik heb geen medische achtergrond....
Alhoewel........ ik heb in Ermelo met de paarden, kippen, honden, katten, geiten en konijnen natuurlijk heel wat heb meegemaakt waardoor je bijna zelf dierenarts bent hahahaha.

Afijn, een uur later was ik in het asiel en kreeg ik een spoedcursus honden klaar maken voor de OK. Hondje op de tafel, in slaap, scheren van het operatiegebied, ontsmetten, nagels knippen, teken uit de oren en hup op de operatietafel leggen. Dat viel soms niet mee hoor, sommige honden werden zo slap dat ik ze "vloeibaar" noemde. Het optillen is dan nog een hele klus. Na de operatie moest de wond met aluminum ingespoten worden en dan mochten ze naar terug naar hun hok.
Op een handdoekje, met hun tong eruit, lagen ze hun roes uit te slapen. Elk halfuur knuffelde ik ze even en maakte de tong nat. Wat een stumpertjes zijn het dan! Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis.

Op weg naar dromenland

Heel bijzonder om er zo bij te mogen staan.



Knippen en scheren.

Ook op dinsdag kon men mijn hulp gebruiken en was ik weer met de honden in de weer. Toen ik om 16.00 thuiskwam en onder de douche wilde springen bleek onze Freya nergens te bekennen. Paniek. Hoe lang was ze al weg? Waar kon ze zijn? Meteen de auto in gesprongen en uren rondgereden. Geen Freya....
Er zijn zoveel hoekjes en straatjes op het eiland, dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. En zo ging ik slapen....... een korte nacht met 1 hond minder.

De volgende ochtend 06.00 bleek ze te zijn gevonden en stond op een Lost & Found pagina. Ik meldde me meteen bij de vindster. Geen reactie. Een uur later weer geprobeerd contact te krijgen. Geen reactie. Dat ging zo de hele dag door tot ze eindelijk om 19.00 reageerde. Wat bleek... ze hadden Freya midden in de nacht weer op straat gezet. MIJN HEMEL, hoe verzin je het? Ik heb de hele dag gedacht dat ze veilig was en daardoor niet meer gezocht. Vreselijk nu kon ze helemaal overal en nergens zijn. 
Meteen sprongen we de auto weer in en zochten alle straten af. Een straal van 5 kilometer rond het landhuis hebben we straat voor straat uitgekamd. Om 22.30 wilde Warner naar huis, het was mooi geweest. Ik stelde voor om nog 1 keer de drukste weg achter het Landhuis af te rijden en ja hoor, daar zat ze.  Weggekropen in een hoekje tegen een hek aan met een bakje voer en water. De dame van het huis was zo lief geweest om er iets neer te zetten. 

Ze sprong meteen in de achterbak en huilde zo vreselijk hard dat ik het ook niet meer droog hield. Al die honden van de afgelopen dagen en dan mijn eigen Freya er nog bij, pffff. 
Weer thuisgekomen had onze Baby nog even mijn mooie Hofzz schaal met mosballen leeggehaald waardoor de vloer in een soort bospad veranderd was, de douche moest nog even wachten.

Deze week stond mijn leven in het teken van honden, we hebben met elkaar bijgedragen aan een beter hondenleven hier op het eiland. Teefjes van de straat die niet meer onder barre omstandigheden hun pups hoeven te krijgen en voeden.  Ze zijn klaar voor adoptie en een beter leven.

xxMiranda